Daar heeft de fractie van BBL, om het maar heel gematigd te zeggen, absoluut geen waardering voor. Dat blijkt uit het standpunt van BBL, zoals door fractievoorzitter Hugo Langenberg in de raadsvergadering van 10 oktober 2011 verwoord:

“Voorzitter, wij behandelen nu het raadsvoorstel om de heer Joosten tot derde plaatsvervangend voorzitter van onze raad te benoemen. We hebben al 2 plaatsvervangers, maar zelfs dat blijkt door de ontstane situatie niet genoeg te zijn. We zijn in een situatie terecht gekomen waarin de burgemeester, de voorzitter van de gemeenteraad, de komende Begrotingsraad niet wil voorzitten. Ondanks herhaalde verzoeken dit wel te doen, het behoort immers tot zijn taak als burgemeester, weigert hij tot op heden dit te doen.
In de pers lezen wij dat hij vakantiedagen wil opnemen, en niet over zijn graf heen wil regeren.
Allebei drogredenen, een vast omschreven aantal vakantiedagen heeft een burgemeester immers niet, net zoals de wethouders. En over zijn graf heen regeren? Stemrecht heeft de burgemeester niet in raadsvergaderingen, dus van regeren is geen sprake.

In diverse nieuwjaarsrecepties werd de burger door de burgemeester de les gelezen over normen en waarden. Welnu voorzitter, als burgemeester heb je een grote voorbeeldfunctie. Weigeren een zo belangrijke vergadering als de Begrotingsraad voor te zitten is niet het goede voorbeeld, maar het voorbeeld van plichtsverzuim. De burgers spreken er schande van, en wij ook.

Wij besparen ons echter de moeite een motie van bijvoorbeeld grote teleurstelling in te dienen. In de wandelgangen is ons duidelijk gebleken dat alle partijen de weigering van de burgemeester afkeuren, daar is dus geen motie voor nodig.

Voorzitter, in de heer Joosten hebben wij alle vertrouwen, en danken hem voor zijn bereidwilligheid en wensen hem alle succes toe. Met de heer Joosten als tijdelijk voorzitter kijken wij met vreugde uit naar de nieuw te benoemen burgemeester.”

Tot zo ver het in de raadsvergadering verwoorde standpunt. Wat ons betreft overduidelijk.

Persbericht BBL – Joop van der Hoogt

Link Unity FM: http://goo.gl/xgraF

Toevoeging Leidsch Dagblad 12 okt. 2011

Doemdenken is iets anders dan aan waar- en werkelijkheden refereren in tegenspraak op andermans ideeën of voorstellen. In de retorica wordt oppositioneel denken, praten en redeneren vaak lichtvaardig tot doemdenken gedevalueerd. Dat is echter meestal onjuist en onwerkelijk. Doemdenken is redeneren en denken in de trant van totale kaalslag, apocalyptische beelden, wereldcrises en overige vormen van Bijbelse plagen. Het is een superlatief, meestal bedoeld als overdrijving middels opperste bangmaking van de ontvangende partij.

Dat doemdenken is weer helemaal terug. Het is deze keer niet te koppelen aan een religie, tenzij ‘het milieu’ het nieuwe dogma is. Het ‘wij zijn slim en u bent dom’ gedachtengoed ligt eraan te grondslag. Anders gezegd: “wij – de elite – bepalen wel wat goed voor u is”. In het Leiderdorpse was dat heel sterk aanwezig bij de W4 debacle. Oppositieleden met argumenten en juiste onderbouwing van zaken werd geridiculiseerd met de meest vreselijke verwensingen en bangmakingen. De oppositie werd door Victor Molkenboer – toen nog schepen in plaats van schout – geridiculiseerd en zijn plan voor ‘Leythendorp Superior’ straffeloos verheerlijkt. O wee als je daartegen in ging. Het zou het bankroet van Leiderdorp betekenen. De pers was jarenlang volledig ingepalmd en kritiekloos en vrijwel de gehele politiek liet zich gijzelen, onder straffe aanvoering van PvdA en CDA en laffe medewerking van GL. Het werkte. Er was in Leiderdorp geen oppositie tegen W4 mogelijk. Dat het uiteindelijk bleek dat juist de paar oppositieleden gelijk hadden gehad en het College en haar klap- en stemvee ongelijk, deed daaraan niets af. Achteraf gelijk krijgen loont immers niet en daar maken sluwe politici op haast natuurlijke wijze gebruik van. Zij bezitten de eloquentie en het charisma om het doemdenken te verpakken in een voor hunzelf gunstige context.

Doemdenken en inhoudelijk beargumenteerd en onderbouwd tegenwerpen zijn dus twee ongelijken, maar ze worden desondanks vaak verbonden door volksmenners. Ze worden vereenzelvigd, door de ‘doelen’ van het oppositioneel geluid. Een kabinet, een bedrijf of een economische sector preken graag hel en verdoemenis en iedere buitenstaander of oppositioneel type wordt verketterd of geridiculiseerd. Het doemdenken van nu is echter voor de verandering niet in de handen van de linkse Kerk. Wie hoort immers het staccato gezever en geklaag van een Socialistische Partij nog? Dat is allang tot ‘the usual buzz’ verworden. Nee, het doemdenken wordt vooral door rechtse politici en schaamteloze kapitalisten gebezigd. En over hen die hun hel en verdoemenis bestrijden, wordt de lof der zotheid gegoten!

Doemdenken

Het is geen toeval geweest dat het een Jezuïet was, die doemdenken herintroduceerde. Balkenende, toch al befaamd om zijn misplaatste exclamaties – zijn tragische ‘waar is toch die VOC mentaliteit’ is reeds een klassieker – preekte hel en verdoemenis zouden wij in 2005 als Nederland in een referendum ‘neen’ tegen de Europese grondwet zeggen. De muren van Jericho – een metafoor voor de muren rond de Unie – zouden instorten. Nederland zou zich onmogelijk en volslagen belachelijk maken in Europa en het einde van de Unie zou nabij zijn dankzij – niet ondanks, wat oprechter zou zijn geweest – de Nederlandse burger. Een ander staaltje van apocalyptisch voorzeggen was de ‘tour du monde’ die Balkenende en frater Verhagen ondernamen in prelude op ‘Fitna’ van Geert Wilders. Heel de wereld werd profylactisch diplomatiek ‘afgestempeld’ en bezworen om lokale rellen wegens Fitna direct te smoren, omdat het Nederlandse volk in weerwil van Wilders in feite heel moslim knuffelig was. Bos en Balkenende – vermoedelijk ooit in de toekomst getypeerd als het slechtste of een der slechtste staven der kabinetten na de oorlog – zullen ongetwijfeld roepen dat dankzij hun diplomatie in de wereld, Fitna niet tot rellen leidde. Onderwijl had men vele doempreken in binnen- en buitenland gegeven, die het inhoudelijk gehalte van het gevreesde Fitna ver overstegen qua opruiing. Want Fitna nam vrijwel niemand serieus, maar de premier en zijn Hekking (nog) wel.

Toen de kredietcrisis (2007) aanstaande was, hadden we – met recht – doemdenkers in ons midden. Economen zoals Willem Middelkoop, die de enorme crisis aan zagen komen. Ondergetekende verkocht al in 2006 al zijn aandelen, omdat de schuldenberg in de wereld zo hoog leek op te lopen dat een barst in de zeepbel niet kon uitblijven. Als een volslagen amateur als auteur dezes met slechts wat atheneum economie en een beetje gezond verstand zoiets inziet, waarom dan niet een Minister van Financiën? PvdA’er Wouter Bos echter, deed een Colijntje. We moesten rustig gaan slapen, de crisis in Amerika zou niet zomaar naar Nederland overwaaien. Mede daarom bespaarde het Kabinet Bakellende IV nauwelijks, tot groot ongenoegen van de VVD. Kort nadien viel Lehman Bros om. Iedereen kent de gevolgen. Wouter Bos had opeens tijd nodig om de kinderwagen wat vaker aan te duwen. Ondertussen had hij wel twee banken voor ons aangekocht.

Met het failliete Griekenland binnen de monetaire unie waar wij aan mee schijnen te doen, zijn nieuwe doemprofetieën ontstaan. Het mooiste is dat de ene doemdenker de andere tegenspreekt, dus doem moet ons lot uiteindelijk wel zijn, zou je denken. De één spreekt uit dat Griekenland koste wat het kost in de Euro moet worden gehouden, omdat anders de gevolgen van de Kredietcrisis van 2007 overtroffen zouden worden door een verkruimelde Akropolis. De andere stelt juist dat een redding van Griekenland apocalyptische gevolgen voor Europa zal hebben, omdat we het geïnvesteerde geld nooit meer terugkrijgen en andere Euro landen met wankele begrotingen nu denken dat ze ook gered zullen worden.

De politici, vooral die op links, preken momenteel doem en hel over het kapitalisme en vooral het neoliberalisme. De nationaal ongekroonde kampioen liberalisme bashen is de SP’er Roemer, die iedere keer als ik hem op televisie zie me weer heel patriarchaal richting keuken doet uitroepen dat de hamsterweken weer zijn uitgebroken. Het is echter zelfs de PvdA tandem “Zak & As” – Job Cohen en Ronald Plasterk – gelukt om de verdoemenis van de, immers ook door de sociaaldemocraten omhelsde, neoliberalistische samenleving inmiddels te preken. Het neoliberalisme is de schuld van alles en moet deaud. Dat is de boodschap van links. Zo niet, dan is de onderkant van de samenleving gedoemd. De oplossing vanuit links is voor de hand liggend: het wetboek van Strafrecht moet worden uitgebreid met een sectie over ‘misdadig succes’. De straffen op succes moeten flink worden verhoogd terwijl de bonussen voor falen aanzienlijk dienen te stijgen. In sociale hoek heet dat ‘rechtvaardige herverdeling’. Ik doe niet zo gauw aan doemdenken. Ik denk dat het Nederlandse volk zo verstandig is dat het bij meerderheid inziet dat de socialisten de politiek al 25 jaar niet veel nieuws meer bieden, en dat een duo zoals “Zak & As” Nederland wel satire biedt, maar geen ‘alternatief’. Toch is ook Europees de socialisten een doekje voor het bloeden gegeven. De bankbelasting wordt ingevoerd. En daarover valt veel te zeggen.

De bankbelasting

Je hoorde en zag het aankomen. De banken hebben de kredietcrisis van 2007 veroorzaakt. Dat vindt men. Dat de banken een symptoom en geen oorzaak waren, doet er niets aan af. De banken moeten worden gestraft. Banken staan symbool voor kapitalisme, voor graaien. En toegegeven, als je Gooische fossielen als Boele Staal inzet om je als sector te vertegenwoordigen richting ‘maatschappij’, dan doe je ook heel erg je best om je als sector als kapitalisten en grootgraaiers te profileren. Als ik Boele Staal hoor spreken – en bovendien naar hem luister – word ook ik bijna voorstander van een belasting van banken. Boele Staal is de juiste man op de verkeerde plaats.

Omdat er heel veel banken moesten worden gered, die in problemen kwamen vanwege de derivatenhandel dominoramp in 2007, bedacht men een bankenbelasting als een genoegdoening. Alsof de banken werden gered vanwege de noodlijdende directies of aandeelhouders! Welnee. De banken werden gered omdat de maatschappelijke gevolgen veel te groot zouden zijn als er een decimering zou plaatsvinden. Het waren de gewone rekeninghouders – Jan met en Jan zonder Pet – die moesten worden gered. De enige die Jan zonder Pet extra hielp, was nota bene Wouter Bos, de sociaal democraat. Die vond dat hij woekersparende vermogende Nederlanders in IJsland in plaats van gewoon 40,000 euro maar liefst 100,000 euro staatsgarantie kon toezeggen! Overigens niet uit zijn eigen ruif, maar die van u en mij. Ik opteerde direct voor een politicibelasting om dat soort weggeefprojecten te kunnen financieren in de toekomst, maar Wouter was al weg. In schaamte deed hij een half jaar alsof hij matriarchaal was geworden om vervolgens zelf lekker te gaan grootgraaien bij een van de overbodige grootadviseurs in den lande. Zoals we weten eindigt niemand binnen de PvdA meer zoals Den Uyl. De lijst miljonairs ná een PvdA carrière overstijgt die van alle partijen. Dat realiseert u zich toch, als u die partij wederom het vertrouwen geeft? Partij van de Afgunst, totdat er zelf kan worden gegraaid. En dat is geen doemdenken – au contraire!

De bankenbelasting betalen de gewone burgers. Dat weet iedere socialist in Europa. Maargoed, de Unie is in tegenstelling tot wat populistische roeptoeters als Roemer zeggen, ook helemaal geen liberaal of neoliberaal product, maar een socialistisch kindje. Zowel de economische als de monetaire unie zijn in hoofdzaak geboetseerd uit sociaaldemocratische klei. De essentiële bewegingen vonden plaats in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, waarbij de sociaalchristenen en sociaaldemocraten in Europa domineerden. Daarom distantieerde het conservatieve Engeland zich ook zo van de unies. Het waren met name mannen als Helmut Kohl (sociaalchristen) – die met zijn visieloze rappe samensmelting van zijn twee Duitslanden ook bijna zijn thuisland om zeep hielp – en Francois Mitterand (socialist) die het Europa van nu vormden. Kohl was daarin zo dominant dat een bepaald niet rechtse sociaalchristen en globalist als Ruud Lubbers met hem meermaals in aanvaring kwam. Het verdrag van Maastricht uit 1992 legde de basis voor zowel de politieke als de economisch-monetaire unie. Het waren Kohl en Mitterand die de controlerende en (be)dwingende instrumenten buiten de Unie afspraken hielden. Hoewel Nederland er toen en nadien flink op aan zou dringen sancties te zetten op overtreden van monetaire afspraken, werd dat door de meeste Europese landen inclusief Duitsland tegengehouden. Als doekje voor het bloeden mocht Nederland de eerste monetaire baas leveren, de onvolprezen Wim Duisenberg.

Dat banken zich inmiddels hebben ontpopt tot volledig commerciële bedrijven, waar gewoon geld wordt verdiend, schijnt inmiddels als immoreel te moeten worden bestempeld. Merkwaardig, dat een economische gemeenschap zoals de EU, mede ontwikkeld om de geconsolideerde Europese economie te versterken en te vergroten, een banksector dergelijke rechten ontzegd. Des te merkwaardiger, daar banken juist de motoren van de economie zijn. Immers, zonder uitlenen van geld stokt de economie. Als we alles moeten doen met slechts het geld wat we werkelijk bezitten, vertraagt de economie tot nul met vervolgens een decennialange krimp. Banken zorgen er echter voor dat overheden, bedrijven en particulieren kunnen investeren. Het investeren levert activiteiten op. Op ons geld zitten niet. De bankenbelasting leidt dus – zouden de banken het werkelijk zelf betalen – tot een economische vertraging van enorme proporties. Maar – dat hebben de politici allang overwogen – onze bestuurders weten dat die bankenbelasting bij u en mij wordt weggehaald. Zoals de accijns op tabak, alcohol en brandstof ook bij de gebruiker worden gehaald. Het is dus gewoon een extra indirecte belasting voor de burgers. En als de banken het nu maar gewoon omslaan per transactie, worden vanzelf de meer vermogende en meer handelende bankklanten het zwaarste aangeslagen. Is dat even mooi sociaal geregeld? Jammer alleen dat de politiek er zo oneerlijk over is.

Gerrit Zalm

Gelukkig hebben we Gerrit Zalm. Een gluiperd van ongekend formaat. Ik heb wel eens met de man gedineerd. Hij kwam de VVD Leiderdorp bezoeken. Schichtig liep hij de keurig georganiseerde evenementen af, overal en nergens zijn sigaretje rokend, ieder hem aankijkend oog vermijdend. Hij verloochende zijn PvdA wortels niet. Hij kan ongelofelijk goed slijmen en draaien, hoewel hij mensen nooit aankijkt. Een leugentje of smoesje wordt gevolgd door het reflexmatige lachje, waarbij de hardste leugen of de lastigste vraag wordt ontweken met een korte geacteerde lach met de bekende nekbeweging. Even het hoofd in de nek, vooral bij de grote leugentjes. Gerrit Zalm is een geboren politicus. Vertelt kleine en grote leugentjes als tweede natuur, reflexmatig. Kwam niet voor niets voorbij in het dossier DSB. Hij was onze langstzittende minister van financiën. Geholpen door een hypersterke economische tsunami, die ertoe leidde dat droompredikers (de minstens zo gevaarlijke tegenpolen van de doempredikers) spraken van een ‘nieuwe economie’ – ofwel een economie zonder grote (neerwaartse) herstelbewegingen – en geloofd werden, leek hij een erg goede schatbewaarder. Zalm, die werkelijk enige tijd zijn best deed om de monetaire unie een sterk apparaat met repressieve macht te laten worden, verloochende ons echter. Hij liet zijn eisen volledig varen, beloofde ons niets dan voorspoed met die euro, en vertrok nadien als minister om bij een schimmige bank een beetje te gaan cashen. Zijn staatssecretaris Wouter Bos was hem niet vergeten. Toen de vazal meester was geworden, werd de oude meester gevraagd om het genationaliseerde vehicle Fortis-ABN AMRO te gaan leiden.

Zalm presteerde het vandaag – zondag 4 september 2011 – om te gaan doempreken over bankbelasting en de euro. Dat de bankbelasting aan klanten wordt doorberekend, is geen nieuws. Dat had iedereen al bedacht, was ook de (eigenlijke) opzet. Over Griekenland en het immer zurige VVD orakel Bolkestein zijn recente oraties had Zalm ware woorden, althans, ze konden me bekoren. Maar toen kwam het: “Als de Euro uiteen zou vallen, zou een recessie ontstaan waarbij de jaren dertig nog slechts een schijntje waren”. Wat een gecertificeerd gelul! Wat een doempreek!

Als de Euro morgen voor lokale valuta moet worden ingewisseld, dan is er geen crisis zoals in de jaren dertig. Als dat wel zo is, dan verklaart Gerrit Zalm zich een nog grotere leugenaar en slangenbezweerder dan hij al was. Hij is het die ons naar de Euro leidde en ‘peace in our time’ predikte met die geweldige monetaire eenheid. Ik weet niet hoe het u lezers vergaat, maar ik heug mij heel vette negentiger jaren. We verdienden goud, we konden ons alles permitteren en de economische groei was schier eindeloos. Dat was met de gulden, mark, frank, lire, drachme, peseta en kroon als dagelijkse betaalmiddelen. Wij stompzinnige zonderlingen beseften kennelijk niet dat het eigenlijk ontzettend slecht ging met ons en dat de euro ons gered heeft van een reprise van de jaren dertig. Zalm opteert vandaag dus eigenlijk voor een standbeeld naast Michiel Adriaanszoon de Ruyter, omdat hij ons een eigentijds Chatham heeft gegeven: de Euro. Zonder die euro waren we gedoemd geweest, ergo, als we hem nu weer inleveren, steken we collectief de Styx over zonder dat we twee euro op de ogen hebben kunnen leggen om de veerman te betalen. Non-existentiële vraag: wie betaalt de veerman? Ikzelf vermoed de Chinezen, die met hun enorme Dollar voorraad het economische lot van de gehele wereld toch al in handen hebben.

Doempreken is voor losers

Zalm dus, met zijn doempreek. Mensen die doem preken, zonder dat ze dat ook maar fractioneel waar kunnen maken, zijn losers. Het zijn letterlijk of figuurlijk (in Zalm zijn geval: beide) hele kleine mensjes. Als je doem moet prediken om je boodschap te laten landen, mis je kennelijk de statuur en de geloofwaardigheid om inhoudelijk je gehoor te overtuigen. Heel Nederland voelde plaatsvervangende schaamte toen een van weinig testosteron voorziene premier Balkenende ineens met (veel te) hoge stem van de kansel stond te schreeuwen “waar is toch die VOC mentaliteit?”. Niemand die antwoorden durfde “nou, gewoon, zo rond de knoflookgrens, waar zwart geld en morshandel nog steeds gewoongoed zijn”. Want dat is natuurlijk de werkelijkheid. De VOC zelf was immers nooit zo rijk, maar wel de tussenhandel. En dat is nu precies wat onder de knoflookgrens speelt. De staten zijn arm, maar de volken rijk. Wij ‘Ollanders hebben geen oude sokken meer. Wij hadden een Boerenleenbank. In ons buurlandje België heeft men de oude sok nooit helemaal afgeschaft, maar in het Mediterrane zit het pensioen vrijwel volledig gewoon in de oude sok. Traditioneel vertrouwt men daar de overheid niet, en, zo blijkt, terecht. Het wordt ons voorgespiegeld alsof die landen straks volslagen failliet gaan als de vergrijzing toeslaat, maar niets is minder waar. Wij hebben alles transparant in de boeken, zij niet. Wij hebben de spaarboekjes, zij de holle matras. Wij betalen de belasting en krijgen dan de helft terug, zij betalen geen belasting en houden het volle pond. Wie doet er nu iets niet goed? Zijn de Grieken gek of zijn wij door de Ouzo bevangen?

Doempreken is voor losers en niet alleen omdat ze altijd ongelijk hebben. En omdat het losers zijn, krijgen ze nauwelijks gehoor. Wie neemt Gerrit Zalm nou nog echt serieus? De man die alles weglacht met zijn pathologische zenuwlachje. Die man vraag je op gesprek voor het ontspannen tv momentje. Wie neemt Balkenende, Verhagen of Donner serieus? De Jezuïeten processie die vanuit hun achtergrond traditioneel de hel en verdoemenis als middel aanwenden om hun zin door te drijven. Alsof we met zijn allen nog in de zak en roe van Sinterklaas geloven, de ook al uit Katholieke hoek ontsproten, vermeend kindervriendelijke, sanctieprofeet uit Spanje, waar je als klein kind al bang voor werd gemaakt. De zak van Sinterklaas werd je in het vooruitzicht gesteld als je niet luisterde. Als we het kabinet Rutte I zouden steunen, zou Bruin Nederland ons lot worden – we zouden aan fascisten ten prooi vallen, zo meldde ons een belangrijk deel van redeloos links. Inmiddels zijn we een jaar verder en er is nog geen onvertogen ethisch of etnisch discussiestuk gepasseerd. Slechts reparatiebeleid na teveel spenderen door alweer een christelijk-sociale politieke samenwerking. ‘Fitna’ leverde niets aan rellen op behalve een treurspel in onze eigen rechtszalen, omdat enkele bijzonder aandoenlijke linkse lieden de vrijheid van meningsuiting trachten te monopoliseren; zoals rechtse demonstraties bijna altijd alleen maar uit de hand lopen door linkse provocaties. Dat de Europese grondwet er niet (helemaal) kwam was een zegen, maar leidde geenszins tot vallende muren, eerder tot verbeterde afspraken. Dat we hier nimmer een Sharia gaan invoeren en dat we echt niet vervallen in een theocratie met een raad van Ayatollahs in plaats van een Raad van State, is wel duidelijk. Wilders zijn doempreken passen bij zijn chargerende retoriek. Wie Wilders en zijn clubje serviele sponsdieren serieus neemt, moet nodig even uitwaaien. Hoe het met de wereld loopt in ecologische zin, moeten we nog even afwachten. De massa’s doemprofeten die ons een ongemakkelijke waarheid voorspellen en het einde van de wereld op basis van een CO2 sommetje beloven, moeten nog in het ongelijk worden gesteld. Formeel dan, want ‘onder professoren’ is men er allang uit dat de CO2 kwestie een grote hoax was, die echter wel voor een ongekende subsidiestroom zorgde. Daar waar een ecoloog of aanverwant gildegenoot vroeger in de VS bij de gratie Gods een baan kon vinden, wonen ze nu met tig keer modaal in de suburbs. Doemprofetieën die iets positiefs opleveren, een mooie paradox!

Erasmus

Begin 16e eeuw, nog voor Nederland in een vlaag van economische overmoed een fenomeen als de tulpenmanie – de bubble van eind jaren negentig van de vorige eeuw avant-la-lettre – leerde kennen, schreef Erasmus zijn beroemde “Lof der Zotheid”. Daarin werd de maatschappij een beeld voorgehouden van zijn meest extreme en lachwekkende uitwassen. Mede geïnspireerd op het tamelijk wezenloze ‘Utopia’ van Thomas More, waarin een droombeeld van een vermeend ideale wereld wordt geschapen. Erasmus neemt in de Lof de elite op de hak, maar vooral ook de theologen en de mensen van hoge statuur (met kennis en macht). Dezer dagen zou hij zich ongetwijfeld laten inspireren door doemprofeten in de politiek, of ze nu in de vorm van economische of maatschappelijke doemmodellen trachten aandacht voor hun gekoeterwaal te krijgen. Erasmus zou zich vast bewegen in een grote stoet van andere schrijvers, zoals we de laatste maanden en jaren de ene na de andere econoom mogen lezen, die het altijd wel geweten heeft. Dàt wist waarover hij voordien zweeg, zullen we maar zeggen. Doem wacht ons als we vele economen mogen geloven.

De moderne theocraten zijn politici en economen. Erasmus had zich er kostelijk mee vermaakt. Ik ben gestopt met luisteren naar doemprofeten. Ik luister graag naar mensen met een goed verhaal, met een doorwrochte onderbouwing, ook als de boodschap erachter bedreigend kan zijn. Iemand die me echter een doemscenario zonder behoorlijke argumenten voorhoudt, verliest mijn aandacht. En al helemaal als mensen doemscenario’s voorhouden in volslagen onvoorspelbare zaken als economie of milieu. Zoals echte wetenschappers weten, zijn dat zogenaamde chaosmodellen. Modellen met zoveel variabelen, dat een uitkomst niet te voorspellen is, hoogstens met theses is te benaderen of te suggereren. Geen enkele ruimte dus voor bizarre uitspraken als “dan staat Europa een crisis te wachten, die de jaren dertig crisis tot een schijntje maakt”. Zeker niet door een man, die als hij gelijk heeft, zelf aan de basis stond van dit doemscenario. Als hij uiteindelijk toch gelijke heeft, dan neig ik niet naar Erasmus te verwijzen, maar meer naar de maatregelen die het gepeupel nam toen het zich door Johan de Witt belazerd voelde. Ofwel, “hang him high”! Want het zou volslagen zot zijn om hem een andere vorm van lof toe te zwaaien!.

Allert Goossens

Door: Olga Hoekstra

1. Wat is een bestuursakkoord?
Een bestuursakkoord is een akkoord tussen het Rijk en lagere overheden waarin afspraken staan, onder andere over de manier waarop de lagere overheden (onder meer gemeenten) hun verantwoordelijkheden invullen. Ook wordt vastgelegd wat lagere overheden krijgen aan (Rijks)geld om deze verantwoordelijkheden uit te oefenen. Daarnaast kunnen afspraken worden gemaakt over de manier waarop overheden met elkaar om (dienen te) gaan.

Deze afspraken gelden voor de duur van de kabinetsperiode. Het akkoord moet als geheel worden aangenomen of afgewezen. Er kan niet op onderdelen worden beslist. Als het niet lukt om het bestuursakkoord als totaalpakket af te sluiten, zullen belangenorganisaties zoals de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) op ieder onderwerp apart de onderhandelingen met het Rijk moeten aangaan.

2. Wat staat er op sociaal vlak in het Bestuursakkoord 2011-2015?
Belangrijk in dit bestuursakkoord is vooral de grote decentralisatieoperatie. De gemeente krijgt er een aantal belangrijke taken bij op het gebied van de (uitvoering van de) sociale zekerheid en het jeugdbeleid. Het gaat om de uitvoering van de Wet werken naar vermogen, om de overdracht van de begeleiding uit de AWBZ naar de Wmo en om taken binnen het jeugdbeleid die nu toebehoren aan onder meer de Provincies. Dit is een omvangrijke operatie, waarbij naar schatting 8,5 miljard euro aan budgetten wordt overgeheveld.

Om deze decentralisatieopdracht goed uit te voeren, zullen gemeenten met elkaar moeten gaan samenwerken. De uitvoering dient ‘bovenlokaal’ te worden opgepakt. Hoe wordt samengewerkt, is aan gemeenten zelf overgelaten. Er kan een samenwerking komen op basis van de Wet gemeenschappelijke regelingen, maar er kan ook gedacht worden aan een constructie waarbij wordt gewerkt met een centrumgemeente. Gemeenten krijgen een jaar om te kiezen.

3. Wat staat er in het Bestuursakkoord 2011 – 2015  over de Wet werken naar vermogen (Wwnv)?
De doelstelling van de Wet werken naar vermogen is om mensen die wel (beperkt) kunnen werken en nu in aparte regimes in de WWB, WIJ, Wajong en Wsw zitten, dezelfde rechten, plichten en arbeidskansen te geven. Om dit mogelijk te maken wordt ondermeer het re-integratiebudget ontschot. Dit bestaat uit het WWB-re-integratiebudget, het Wsw-budget en een deel van het huidige Wajong-re-integratiebudget.

De sociale werkvoorzieningen worden geherstructureerd. Hiervoor wordt een onafhankelijke commissie ingesteld. Daarnaast komt er een commissie die onderzoek gaat doen naar manieren die gemeenten ‘prikkelen’ om de uitgaven op basis van de Wwnv zo laag mogelijk te houden.

Ook wordt per 2013 het instrument van loondispensatie (tijdelijk) ingevoerd. Zo moet mensen worden gecompenseerd, die ‘als gevolg van een verstandelijke, lichamelijke en/of psychische beperking, dan wel om andere redenen, niet in staat zijn zelfstandig 100% van het wettelijk minimum loon te verdienen’. Er komt wel selectie aan de poort in de vorm van een toegangstoets. Na drie jaar komt er een evaluatie.

Het beleid dat gemeenten gaan voeren op basis van de Wwvn, moet in een verordening worden vastgelegd. Dit beleid moet erop toezien dat de verschillende groepen die nu onder de Wwnv vallen, in ‘vergelijkbare mate aan bod komen’. Wel is speciale aandacht voor mensen met een arbeidshandicap. Zo wordt teruggekoppeld naar een van de doelstellingen uit het Regeerakkoord. Ook moet in de verordening het beleid worden vastgelegd dat gemeenten voeren inzake beschut werk in de sociale werkvoorziening.

De groep die nu al werkt met een wsw-indicatie blijft onder de huidige regeling vallen. Vanaf 2014 komen er jaarlijks een beperkt aantal plaatsen vrij voor beschut werk.

4. Wat staat er in het Bestuursakkoord 2011 – 2015 over de AWBZ en de Wmo?
De begeleiding voor mensen met een beperking die nu geregeld is in de AWBZ moet vanaf 2013 geregeld zijn in de Wmo. Gemeenten worden dus verantwoordelijk voor de begeleiding. Zo wordt begeleiding dichterbij de burger gebracht, is het idee. De begeleiding moet vallen onder de compensatieplicht uit de Wmo, bestaande rechten gaan niet over.

Hoe het gaat met het Persoonsgebonden Budget (PGB) is nog even de vraag. De VNG moet samen met het Rijk gaan uitzoeken of ‘het PGB geen onredelijke beperking oplevert voor doelmatigheid en doeltreffendheid in de Wmo’.

Gemeenten worden vanaf 2013 verantwoordelijk voor mensen die een nieuw / hernieuwd beroep doen op begeleiding. Een jaar later moet de Wmo voor iedereen gaan gelden die begeleiding krijgt. De AWBZ-indicatie eindigt voor iedereen op 1 januari 2014 of eerder als de indicatie eerder afloopt.

Ook hier geldt dat gemeenten in een beleidsplan moeten opschrijven hoe zij de kwaliteit van de overgehevelde begeleiding en het toezicht daarop lokaal zullen vormgeven. Ook moeten gemeenten regelmatig onderzoeken doen naar de ervaringen van cliënten die begeleiding en huishoudelijke hulp ontvangen.
De overheveling zorgt er in ieder geval voor dat artikel 3 lid 4 Wmo en artikel 9 Wmo worden uitgebreid of aangepast.

5. Wat staat er in het Bestuursakkoord 2011 – 2015 over het Jeugdbeleid?
In 2016 moet de gemeente verantwoordelijk zijn voor (de uitvoering van) de jeugdbescherming en de jeugdreclassering. Kortom, over 5 jaar moeten gemeenten totaalverantwoordelijk zijn voor (de uitvoering van) alle aspecten van de jeugdzorg. Zij moeten zich buigen over wat nu nog apart is opgeknipt in Provinciale jeugdzorg, de jeugd-GGZ, de zorg aan licht verstandelijk beperkte jongeren, jeugdreclassering en jeugdbescherming en de gesloten jeugdzorg. En dan gaat het niet alleen om de jongere zelf. Ook wordt de gemeente verantwoordelijk voor de zorg aan en begeleiding van hun opvoeders.

Uitgangspunt is dat alle zorg wordt overgeheveld. Wel is er een escape: als er uit onderzoek blijkt dat er ‘heel dwingende en zwaarwegende redenen’ zijn om in bepaalde gevallen de zorg niet bij gemeenten onder te brengen, kan afgezien worden van decentralisatie.

In het Bestuursakkkoord wordt gesproken over een ‘nieuw wettelijk kader’, waarin de opdracht aan gemeenten wordt neergelegd. Er kan daarin worden afgeweken van de aanspraken die gelden op basis van de huidige wetten en regels.
Daarbij moet het mogelijk zijn om te experimenteren met nieuwe manieren van werken om ervaringen op te doen. Het wetsvoorstel voor de Centra voor Jeugd en Gezin (CJG), dat bij de Tweede Kamer ligt, heeft daarvoor een ‘experimenteerartikel’. Zo kunnen gemeenten afwijken van regels uit de Wet op de jeugdzorg. Deze afwijkmogelijkheid geldt trouwens niet voor jeugdzorg in een gedwongen setting.

Gemeenten worden verantwoordelijk, maar de Rijksoverheid blijft een toezichthoudende rol houden. Dit geldt in ieder geval voor situaties die betrekking hebben op de gesloten jeugdzorg, gevallen waarin de Wet bijzondere opneming in psychiatrische ziekenhuizen (Wet Bopz) geldt en voor justitiële jeugdzorg.

Kern is dat het systeem van de jeugdzorg simpeler moet en meer prikkels moet bevatten om ‘de nadruk te leggen op collectieve preventie en ondersteuning in een vroegtijdig stadium’.

Tot slot
Tot slot nog dit. Het Bestuursakkoord 2011 – 2015 is nog niet gesloten. De VNG laat haar leden beslissen of er wel of niet getekend gaat worden. Deze beslissing valt (waarschijnlijk) op de algemene ledenvergadering op 8 juni.

De VVD bij monde van fractievoorzitter Evelien Meijer vond het proces tot de huidige stukken moeizaam als kader voor de komende bezuinigingen toekomstvisie 2025. Welnu burger, begrijpt u dat? En, terughoudend en zorgvuldig burgers betrekken bij burgerparticipatie. En dit burger, bedenkelijk toch?

Raadslid Corine Hamer van D66 had uit de stukken geconcludeerd dat raadsleden het creatief doen.  Op een kameel denk ik dan maar. Corine heeft zo een ding.

Vriendin raadslid Ria van Diepen van het CDA had na nauwgezet speurwerk uitgezocht dat Evelien het met Evert deed. De VVD fractie leek geschokt.
Dacht, gezien de bijdrage, dat men met de Algemene Beschouwingen bezig was. Maar uit navragen bleek dat het om een politiek statement ging.

Raadslid Frau Joester van GroenLinks ging wel heel erg ver. Zij was het met onze Corine van D66 eens en ging nog wat verder met haar creativiteit Goed nadenken wie er uitgekleed kan worden. Zij sprak over ambivalente definiëringen maar had het kennelijk ook over zichzelf. En overigens, het woord ambivalent gebruiken in de raad is uitsluitend voorbehouden aan raadslid Ed Grootaarts van D66. Ed is overigens wel mede-eigenaar van de zoekgeraakte kameel in Egypte van Corine, die ik twee weken geleden in Parijs tegenkwam.

De PvdA, raadslid Olaf McDaniel, had zinnig nagedacht na jaren. Een document waar geen chocolade van te maken is, aldus Olaf. College krijgt chaos op het bord, resultaat wat treurig en niemand heeft het begrepen.

BBL  bijdrage Kerntakendiscussie, Raad 13 april 2011
Hugo Langenberg, fractievoorzitter

Voorzitter,

Toen ik gisterochtend aan het schrijven van deze bijdrage begon heb ik enkele diepe zuchten moeten slaken. Ik zit nu 9 jaar inde gemeenteraad, en ben al veel langer politiek geïnteresseerd en actief. Ik ben dus inmiddels wel wat gewend. Het is mij dus ook bekend dat politici vaak veel praten zonder veel te zeggen. De hele kerntakendiscussie is er een schoolvoorbeeld van.

Regeren is vooruitzien, zegt men. Maar hoever vooruit? En wat wil je dan zien? Het klinkt allemaal heel mooi, een discussiestuk over kernwaarden vaststellen. En wat betekent dat dan? En hoe doe je dat? In 2009 verscheen het BMC rapport Kernwaarden en kerntaken in Leiderdorp. Dit rapport gaf ons 4 keuzescenario’s. Maar eigenwijs als politici zijn heeft de raad na een zaterdag onder deskundige leiding langs elkaar heen praten besloten het rapport terzijde te leggen en in een stuurgroep er nog eens over verder te praten. Gaande dit proces kwam BBL tot de conclusie dat we er maar beter mee konden ophouden. Elkaar eens recht in de ogen kijken, en onszelf afvragen of Leiderdorp van deze discussie beter zou worden. Avondenlang vergaderen, een duur rapport en een ook al niet goedkope zaterdag verder ligt er nu een discussiestuk dat spreekt van strategische doelen, kerntaken, hoofdtaken en taken. Het gaat van het strategische doel identiteit naar strooibeleid, van veiligheid naar het ’s-nachts dimmen van de openbare verlichting en van gebiedsvisie naar de begraafplaats. Er wordt zelfs gesteld dat raadsleden actief moeten zijn, daadwerkelijk moeten controleren en zelfs moeten stimuleren. Mankeert dat er nu aan dan? En waar blijkt dat dan uit?
Aan het einde van de vergadering besluiten we akkoord te gaan met het discussiestuk, wat dat ook moge betekenen. Vervolgens gooien we het stuk over de schutting naar het college, die moet het verder uit werken . Ik wens het college veel succes.

Voorzitter, BBL wil zich op geen enkele manier vastleggen op keuzes voor de toekomst. Na elke 4 jaar zijn er in gemeenteland verkiezingen, en wordt er door de coalitie een college gevormd, met een eigen bestuursakkoord voor de komende periode. En in die periode wordt door een meerderheid in de raad, van welke samenstelling dan ook, beleid bepaald. En dat is ook prima zo. Lang geleden hebben we de visie Leiderdorp 2015 vastgesteld. Een mooi rapport dat in de afgelopen 9 jaar op geen enkel moment merkbaar van invloed is geweest op de besluitvorming in de raad. Laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft dat rapport, en kijkt er wel eens in? Ik niet, kan ik u bekennen. En nog voordat 2015 is bereikt, maken we een nieuwe visie, zonder de oude te evalueren. Van die evaluatie zouden we wellicht wat kunnen leren, maar ja, daar wachten we niet op.

Voor BBL is de discussie eenvoudig, maar daardoor niet minder waardevol. De gemeente heeft een aantal wettelijke taken, die we gewoon moeten uitvoeren. Dat is simpel. Daarnaast zijn er wettelijke taken die we voor een deel zelf kunnen bepalen. En we hebben een klein gebied waar we zelf over kunnen beslissen. Laten we dat beslissen op het moment dat het opportuun is, en als we beschikken over alle relevante feiten en af te wegen belangen. Aan vaagtaal in een of andere toekomstvisie heb je dan niet veel.

Voorzitter, als BBL straks tegen dit voorstel stemt zal ons tot in de eeuwigheid worden verweten dat we niet naar de toekomst  willen kijken. Flauwekul natuurlijk, maar zo werkt dat in de politiek. Als BBL wel akkoord gaat, is dat om dat het zo’n vaag besluit is dat Leiderdorp er niet onder zal lijden. Beter worden we er echter ook niet van, en dat is jammer van alle energie die we er in hebben gestoken.

Dank u.

De raad stemde unaniem in. Alleen al om van het oeverloze gezemel af te komen. Als u lezer begrijpt waar het over gaat: ik weet het in ieder geval niet. Begrijp wel dat het nergens over ging.
Een slechte beurt, een slecht voorbeeld van bestuur. Zonde van de tijd.

Zo goed Ed? Ja toch Bart?

Ambtelijke macht
,,De drie machten, de wetgevende, uitvoerende en de rechterlijke macht, hebben hun eigen controlemechanismes. Maar de ambtelijke macht bestaat officieel niet en wordt dus ook niet gecontroleerd’, aldus Peters vrijdag.

Niet rapporteren
Peters vindt dat er te veel beslissingen worden genomen in de beslotenheid van achterkamertjes. Hij betoogde ook dat ministers en Kamerleden vaak helemaal niet weten waar hun ambtenaren mee bezig zijn. Zo zouden ambtenaren naar allerlei overleggen gaan met andere ambtenaren in Brussel, daar allerlei belangrijke onderwerpen bespreken en daar vervolgens aan niemand over rapporteren.

Het echte werk
Ook zouden ambtenaren het echte werk doen bij het tot stand komen van beleid en wetgeving. Ministers zouden er pas aan te pas komen als er handtekeningen worden gezet en het glas wordt geheven. Als ministers in dat stadium met nieuwe ideeën komen, ervaren ambtenaren dat als ‘zeer verstorend’, aldus Peters.

Politieke agenda
Volgens Peters is het vaker zo dat ministers zich aanpassen aan de politieke agenda van ambtenaren dan andersom. Dat vindt hij kwalijk. Peters heeft zelf ook als ambtenaar gewerkt bij de ministeries van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksaangelegenheden en van VROM.

Hoi Sjoerd,
Kennelijk heeft het geen zin meer om de raad aan te schrijven om misstanden begaan door eigen ambtenaren. Ook burgerraadsleden laten het in dit  geval volkomen afweten.
Wie controleert nu wie? Schijnbaar worden dit soort feiten met de hand voor ieders politieke voorkeursogen gesloten. Hier wil men zich niet aan branden…..

De gemeente heeft voor de zoveelste keer nagelaten om een kapvergunning aan te vragen voor het kandelaberen/kandelaren van gemeentelijke bomen. Voor dergelijke ingrepen moet altijd een kapvergunning worden aangevraagd, tenzij het al in het verleden is uitgevoerd ( zog. periodiek onderhoud).
In dit geval betreft het monumentale bomen van behoorlijke stamomvang. De gemeente is verplicht om een kapvergunning aan te vragen ( ook al blijven de bomen staan, maar wordt wel een ernstige snoeivorm toegepast). Een ieder kan dus procesverbaal laten opmaken bij de politie….want de gemeente heeft onrechtmatig gehandeld!!
Het werk is abrupt gevraagd om te stoppen; gemeente moet eerst maar voldoen aan eigen regelgeving ( icc Kapverordening). Uiteraard kan hier sprake zijn van veiligheid en zo meer, maar volg dan wel de regels!!

Zie verder het artikel aan de gemeenteraad en burgerraadsleden! Tot op heden geen enkele reactie vanuit de raad. Wil men het niet zien of aanvaardt zij dergelijke stappen?  Dit kan een precedentwerking zijn voor nog meer van dit soort ingrepen die eigenlijk moeten voldoen aan de regels! Nu blijft sprake van ONRECHTMATIG HANDELEN DOOR GEMEENTE LEIDERDORP! En dat is strafbaar. Op dit moment is dus al één boom illegaal gesnoeid…..

Bomengroet, Edwin Brussee, Contactpersoon Bomenstiching

Aan het College van Burgemeester en Wethouders,
Leden van de gemeenteraad, burgerraadsleden cie Ruimte
gemeente Leiderdorp

Leiderdorp, 7 maart 2011.
Betreft: onrechtmatige handeling bij kandelaberen 3-tal gemeentelijke monumentale wilgen aan de van
Diepingenlaan!

Geachte leden van het College, leden van de gemeenteraad en burgerraadsleden cie Ruimte,

Met enige verbazing heb ik vandaag aanschouwd dat de gemeente rigoureus aan het snoeien is aan een drie-tal monumentale wilgen (Salix alba). Deze bomen staan ter hoogte van de brasserie Park op de kruising van Diepingenlaan/Tollenaerssingel.

Het betreft bomen met een behoorlijke stamomvang van ruim 3 meter (!) en een stamdoorsnede van méér dan 120 cm. Hun leeftijd schat ik  gemiddeld tussen de 60 – 80 jaar oud. Ze zijn ook karakteristiek voor de locatie aldaar, zeker gezien hun geweldige stamomvang inclusief de combinatie die zij vormen aldaar  met een aantal monumentale iepen. Zij vormen de eerste groene buffer tussen de stenen bebouwing aldaar en overgang naar park de Houtkamp.

Enige tijd geleden( in 2010)  heeft de gemeente eerder de “fout “ gemaakt door bomen(soorten) in  leiderdorp te kandelaberen zonder aanvraag van een kapvergunning in deze. Ondergetekende heeft destijds bezwaar gemaakt met betrekking tot deze gemeentelijke uitvoering. Voor het toepassen van dergelijke snoeiwijze ( lees kandelaberen) is altijd een kapvergunning noodzakelijk, tenzij het bomen betreft die eerder deze snoeivorm hebben gekregen( betreft periodiek onderhoud). Dit is destijds schriftelijk door u/ambtenaren bevestigd aan mij. De gemeente zou voortaan rekening houden met een kapaanvraag, indien zij overgaat tot het toepassen van dergelijke snoeimethode bij verschillende bomen.

Bij het toepassen van de snoeimethode kandelaberen, wordt méér dan 20 % van het kroonvolume weggenomen.
Volgens artikel 1 lid n ( Algemene bepalingen/vellen) uit de gemeentelijke “ Verordening op de beplantingen in Leiderdorp 2009” dient een kapaanvraag voor dergelijke snoeiwijze verleend te worden. Artikel 5 lid 1 (Kapverbod) beschrijft: “ het is verboden zonder vergunning van Burgemeester en Wethouders een houtopstand te vellen of doen vellen”.

Wat schetst mijn verbazing – nogmaals – dat hiervan nu bij deze monumentale bomen wordt afgeweken!
Vorig jaar heeft de gemeente eerder een wilg op dezelfde locatie gekapt ( wèl met kapvergunning), daar er sprake zou zijn van “enige” aantasting van watermerkziekte in de boom.

Mogelijk dat de gemeente niet meer op de hoogte is van eerder gemaakte (schriftelijke) afspraken of zich houdende aan gestelde artikelen uit de Verordening op de beplantingen in Leiderdorp 2009, teken ik ernstig bezwaar aan! Door uitvoering zonder kapvergunning aan de wilgen op de Van Diepingenlaan/hoek Tollenaerssingel is mijnsinziens sprake van een onrechtmatige handeling.

Ik wil het College met enige klem vragen te stoppen met deze handelingen, daar er géén sprake is geweest van een kapvergunningaanvraag cq verlening. Ongeacht of er sprake zou kunnen zijn van preventief onderhoud bij de wilgen, vanwege mogelijke besmetting van watermerkziekte van de wilg die eerder is gekapt. Mocht u vinden dat de werkzaamheden toch kunnen door gaan – zonder kapvergunning overigens!-  (zo mogelijk) bijvoorbeeld krachtens de Plantenziektenwet, is ook dit onjuist en tegenstrijdig met de Verordening op de beplantingen. Van kracht blijft een kapvergunning (uitzondering nagelaten zoals toepassen van noodkap, echter in dit geval is hiervan pertinent geen sprake!).
Ik ga er vanuit dat de werkzaamheden (tijdelijk?) gestopt worden en de gemeente de procedures nauwkeurig volgt en uitvoert! Mocht u enigszins van plan zijn toch door te gaan met de uitvoering van de werkzaamheden is dit tegen alle regelgeving in. In dergelijke geval wens ik een gedegen verklaring van U.

In afwachting op verdere gang van zaken, verblijf ik ,

Met vriendelijke groet,

Edwin Brussee
Contactpersoon Bomenstichting

In 2010 zijn ruim een kwart meer schuldsaneringen uitgesproken dan in 2009. Vooral in het laatste kwartaal nam de instroom in de wettelijke schuldsanering (Wsnp) duidelijk toe. Hiermee zet de stijging die halverwege 2009 is ingezet, stevig door.

Ontwikkeling uitgesproken schuldsaneringen

Vooral meer privépersonen
In 2010 zijn door de rechter in totaal ruim 11 duizend schuldsaneringen uitgesproken. Dat waren er bijna 2,5 duizend meer dan in 2009. Het aantal privépersonen dat werd toegelaten tot de Wsnp, liep in 2010 stevig op. In het vierde kwartaal kwam dit aantal ruim 50 procent hoger uit dan een jaar eerder.

De stijging bij de (ex-)ondernemers vlakte in de loop van 2010 juist weer af. Dit aantal neemt al sinds medio 2009 toe en bereikte een hoogtepunt in het laatste kwartaal van dat jaar. Het aantal uitgesproken schuldsaneringen van (ex-)ondernemers reageert doorgaans sneller op veranderingen in de economie dan dat van privépersonen.

Flevoland: 5 keer zoveel schuldsaneringen als Utrecht
In 2010 kwamen gemiddeld over heel Nederland 87 per 100 duizend inwoners van 18 jaar en ouder in de schuldsanering terecht. Ten opzichte van 2009 valt op dat het aantal schuldsaneringen alleen in Friesland licht is gedaald.

Tussen de provincies onderling zijn enorme verschillen zichtbaar. Waar in Utrecht in 2010 gemiddeld 49 van de 100 duizend inwoners werden toegelaten tot de Wsnp, waren dat er in Flevoland maar liefst 251. Ook in 2009 werden hier, in relatieve zin, verreweg de meeste schuldsaneringen uitgesproken van alle provincies.
Relatief aantal uitgesproken schuldsaneringen

Relatief aantal uitgesproken schuldsaneringen

Steeds groter deel na afloop schuldenvrij
In 2010 zijn in totaal 13 duizend schuldsaneringen beëindigd. Hiervan eindigde 81 procent met een zogenaamde schone lei: de rechter scheldt de schuldenaar het resterende deel van zijn schulden kwijt.

Het percentage schuldsaneringen resulterend in een schone lei, is sinds 2005 continu gestegen. Net als in voorgaande jaren beëindigden (ex-)ondernemers in 2010 hun schuldsanering iets vaker met een schone lei dan privépersonen.
Beëindigde schuldsaneringen naar wijze van beëindiging

Beëindigde schuldsaneringen naar wijze van beëindiging

Kees van den Berg en Vinodh Lalta

Bronnen:

* Uitgesproken schuldsaneringen, kwartaalcijfers
* Beëindigde schuldsaneringen naar afloop

11 maart 2011 | Sociaal Totaal – door Olga Hoekstra

De plannen van de overheid om te komen tot één regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt worden ingegeven door financiële argumenten en niet door een duidelijk onderliggende maatschappelijke analyse. Het risico is dat de Wet Werken naar Vermogen alleen over geld gaat en niet over mensen. Dit stelde Ray Geerling tijdens het congres ‘Eén regeling aan de onderkant’. Een impressie van een middag bijpraten over de onderkant.

De wet Werken naar Vermogen moet de WsW, WWB, WIJ en de Wajong samenvoegen tot één regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt. Dit is een ingrijpende verandering die absoluut nodig is in het sociale zekerheidsdomein stelt Ray Geerling, zelfstandig adviseur en directeur van de Geerling & Geerlings Groep. Maar de kritische vragen moeten niet uit de weg worden gegaan.

Verleiden
Niet alleen het ontbreken van een vooraf opgestelde maatschappelijke analyse, maar ook het feit dat weinig tot geen aansluiting is met het onderwijs en werkgevers, is een minpunt. Werkgevers worden in de huidige plannen niet genoeg verleid om de doelgroep van de nieuwe wet straks in dienst te nemen. Dit terwijl het toeleiden naar (betaald) werk het uitgangspunt is. Iedereen moet werken naar vermogen. Als je inzetbaar bent voor 40 procent op de arbeidsmarkt, wordt je inkomen voor 40 procent geacht te komen uit werk. De rest wordt aangevuld met een uitkering.

Afroming
Voor de hele doelgroep komen daarnaast dezelfde instrumenten beschikbaar om hen naar werk te begeleiden. Maatwerk lijkt in de nieuwe wet niet meer mogelijk. Geerling ziet hierin een zwak element van de nieuwe regeling. Het kan labeling en selectie in de hand werken. “Stigmatisering zal altijd tegen het individu werken”.

Hij krijgt hierin bijval van wetenschapper Romke van der Veer, hoogleraar Sociologie van de arbeid en organisatie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ook Van der Veer waarschuwt voor mogelijke selectie en afroming als uitvoerders in de nieuwe wet straks sec worden beoordeeld op de uitstroom van klanten naar werk. Eerst worden de makkelijke gevallen bemiddeld, de moeilijke klanten blijven op het tweede plan. “Maar dit komt voor bij alle organisaties die worden afgerekend op resultaat”, nuanceert Van der Veer.

Shared Service Centra
Of de uitvoering van de nieuwe wet bij 418 de gemeenten moet komen te liggen, daar plaatsen beide stevige kanttekeningen bij. Van der Veer stelt dat decentrale uitvoering de voorkeur heeft, maar dat het niveau van gemeenten te laag is. Geerling pleit voor het tot stand brengen van een dertigtal Shared Service Centra: regionale samenwerkingsverbanden tussen verschillende gemeenten. Er moet afscheid worden genomen van alle eigen systeempjes en werkwijzen. Geerling: “De sociale dienst organiseren in grote settings en niet meer op basis van 200 tot 300 klanten.”

Many Hands
Wel is het van belang dat verantwoordelijkheden goed worden vastgelegd en dat er een gedegen controle komt wil werken in dit soort samenwerkingsverbanden slagen, waarschuwt Van der Veer. Hij refereert aan het Many Hands probleem: “Je werkt in een netwerk. Dit kan ertoe leiden dat mensen zich niet meer verantwoordelijk voelen en zaken worden afgeschoven.”

Er moeten inderdaad een beperkt aantal uitvoeringsorganisaties komen, stelt de wetenschapper. Maar wie daar de financiële verantwoordelijkheid voor moet krijgen, daar zit volgens hem de politieke angel.

Eén budget
Sowieso moet goed worden nagedacht over hoe de nieuwe regeling te financieren. Dat de scheiding tussen een W-deel en I-deel met bijbehorende gescheiden geldstromen niet werkt, daar lijkt consensus over te bestaan. Gastspreker Yvonne Bieshaar, directeur van Sociale Dienst Drechtsteden formuleert het zo: “Eén wet, één budget en één uitvoerder. Geef de sociale zekerheid terug aan de samenleving, aan de klant en aan de werkgever.” “Keep it simple”, is haar advies.

2013
Hoe de regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt er uiteindelijk zal uitzien, is nu moeilijk te voorspellen. Er vinden op dit moment onderhandelingen plaats tussen onder meer de VNG en het ministerie van SZW. Het is wachten op het uiteindelijke wetsvoorstel, met daarin de (concept)tekst van de wet. Wel is al duidelijk dat de beoogde invoeringsdatum van 1 januari 2012 niet gehaald zal worden. Naar verwachting zal dit een jaar later worden.

—-

zie ook:  http://wetwerkennaarvermogen.wordpress.com/

Waar het om gaat en wat mij opviel is dat per verzekeraar de interpretatie van de basispolis anders wordt uitgelegd.
Zelf ben ik verzekerd bij SIZ, de verzekering voor hen die vroeger werkten in de publieke sector en via het IZA verzekerd waren. Een verzekering voor ambtenaren, door ambtenaren en een treffend staaltje hoe ambtenaren een hoogwaardig product effectief en efficiënt kunnen beheren.

Deze verzekering is opgegaan, begrijp ik sinds kort, in de UVIT, Univé, VGZ, IZA en Trias.

Punt 1 het aantal basispolis aanbieders is in naam groot, maar achter de schermen is de keus dus kleiner.

Punt 2 UVIT vergoed een aantal zaken voor stoma patiënten niet die de overige aanbieders wel vergoeden.

Hierover gaat dan wel weer overleg plaats vinden tussen de Nederlandse Stomavereniging en het UVIT, maar onderwijl zit ik al twee maanden op verstrekkingen te wachten die mijn mobiliteit en bewegelijkheid ernstig belemmeren.
Zoiets als een breukband bij een parastomale hernia. Dit kwam voor de gebruikers en leveranciers per 1 januari als een dondersteen uit de lucht vallen.

Ik zie dat UVIT of haar merknaam VGZ wel Becel pro actief zegeltjes tot 9 euro vergoed of een bijdrage aan de sportschool en daar ruim mee adverteren op TV en in dagbladen.
Dat laatste de sportschool bezocht ik al langer, maar kan ik bij gebrek aan een goede aangemeten breukband (doorgang afgestemd op de diameter van de aansluiting huidplak en opvangzak en dat hangt op millimeters) dus niet meer.
Nu ben ik in staat zo een band zelf aan te schaffen, maar dat kost euro 140,00 per band.
Voor mijn dagelijks gemak heb ik zelf maar zo een band aangeschaft, maar één band is géén band, bij sporten ga je zweten en lekkage treed toch nog wel eens op en de tijd van een onderbroek per week zijn we voorbij. Zo ook een wasbare incontinentie onderlegger voor in bed, want als de zak er af schiet, dan is er wat nat hoor.
Een goede vriend van mij, samen de TURT’s ondergaan,  hij wat eerder een blaas en prostaat verwijdering en een urineblaas zie ik regelmatig en wat blijkt?.
Via zijn basisverzekering bij Menzis ontvangt hij een wasbare incontinentie onderlegger en twee breukbanden per jaar.
Bij vergelijk van de poliskosten moet ik dus mijn “extra door UVIT ingevoerde” eigen bijdrage mee rekenen en is mijn polis 26,50 per maand duurder dan hij lijkt.

Je kunt switchen is wat te gemakkelijk gezegd, want als niet alle basisverzekeringen hetzelfde zijn en dus niet alleen op prijs, maar ook op inhoud moeten worden vergeleken, dan wordt het voor mensen met meer dan een chronische aandoening (ik gebruik al elf jaar tot tevredenheid een CPAP tegen slaapapneu) wel heel erg moeilijk kiezen.

Geachte politiek, ik dacht dat de inhoud van de basisbeurs één op één gelijk moest zijn. Verder vraagt concurrentie voldoende aanbieders, niet aan de frontoffice, maar door het hele bedrijf.
Zo goed als we in het openbaar vervoer ook zogenaamde concurrentie kennen, maar het overgrote deel van het land wordt beheerst door Connexxion en Arriva en naar wat ik meen te weten zijn de moederbedrijven van deze twee aanbieders, minstens een alliantie aangegaan.
Geen concurrentie dus.

Mijn vraag is of er meer mensen aanlopen tegen een interpretatie van de basisverzekering, die daarmee de inhoud van het pakket uitholt.
Het is goed daar nu reeds naar te kijken, wil je in november, december beslagen ten ijs komen.

Een politieke kijk wat je nu wilt bereiken met kostenreductie in de gezondheidszorg.
Ik ben veel tijd kwijt aan machtigingsprocedures, waar beleidsmedewerkers van de verzekeraar, ondersteuners van de behandelaar of de behandelaar zelf ook nog kostbare tijd kwijt zijn.
Een machtiging aangevraagd door een chirurg krijg ik terug van de verzekeraar met het verzoek of ik (de leek) wil aangeven waarom een 11/21/25 operatie kliniek 205 noodzakelijk is.
Weer een (administratief) specialist die in zijn of haar koeterwaals verdwaald is en zich staande houdt met het opwerpen van barrières, waar dat geld ook aan het bed kan worden geleverd.
Ik ben gelukkig nog bij machte te begrijpen wat er bedoeld wordt en repliek te geven en dan maar weer afwachten op de volgende correspondentie of besluit. Het zal wel na de zomer worden dat deze ingreep wordt verricht, drie keer zo duur door alle rituele dansen er om heen.
Dit land wordt met de dag Kafkaiaanser.

Wouter Deelen

Hugo Langenberg gaat de driemansfractie van Burger Belangen Leiderdorp (BBL) leiden. Arnold Staal heeft afgelopen week het fractievoorzitterschap aan hem overgedragen. Wegens drukke werkzaamheden ziet Staal zich gedwongen het voorzitterschap van de lokale fractie neer te leggen.

Langenberg heeft een lange en rumoerige periode als raadslid achter de rug. In 2002 was hij lijsttrekker voor de VVD en kwam hij voor het eerst in de gemeenteraad van Leiderdorp. Na vier jaar fractievoorzitterschap werd hij op de kandidatenlijst voor 2006 naar de vierde plaats verwezen. Zijn plaats werd na een paleisrevolutie ingenomen door Willem Joosten.
Met een genoeg aantal voorkeurstemmen werd Langenberg in de Raad gekozen. Hij liet de VVD lange tijd in het ongewisse over zijn toekomstige positie. Hij liet doorschemeren als zelfstandig raadslid door te willen gaan, maar stelde zijn beslissing voortdurend uit. Het VVD-bestuur hakte op een gegeven moment de knoop door en zette Langenberg uit de partij. Hij maakte de raadsperiode tot 2010 vol onder de noemer Liberaal Leiderdorp.

Er volgde een innige omarming met BBL. Het leverde hem een derde plaats op de kandidatenlijst van de lokalen bij de verkiezingen van maart 2010.