Waar het om gaat en wat mij opviel is dat per verzekeraar de interpretatie van de basispolis anders wordt uitgelegd.
Zelf ben ik verzekerd bij SIZ, de verzekering voor hen die vroeger werkten in de publieke sector en via het IZA verzekerd waren. Een verzekering voor ambtenaren, door ambtenaren en een treffend staaltje hoe ambtenaren een hoogwaardig product effectief en efficiënt kunnen beheren.

Deze verzekering is opgegaan, begrijp ik sinds kort, in de UVIT, Univé, VGZ, IZA en Trias.

Punt 1 het aantal basispolis aanbieders is in naam groot, maar achter de schermen is de keus dus kleiner.

Punt 2 UVIT vergoed een aantal zaken voor stoma patiënten niet die de overige aanbieders wel vergoeden.

Hierover gaat dan wel weer overleg plaats vinden tussen de Nederlandse Stomavereniging en het UVIT, maar onderwijl zit ik al twee maanden op verstrekkingen te wachten die mijn mobiliteit en bewegelijkheid ernstig belemmeren.
Zoiets als een breukband bij een parastomale hernia. Dit kwam voor de gebruikers en leveranciers per 1 januari als een dondersteen uit de lucht vallen.

Ik zie dat UVIT of haar merknaam VGZ wel Becel pro actief zegeltjes tot 9 euro vergoed of een bijdrage aan de sportschool en daar ruim mee adverteren op TV en in dagbladen.
Dat laatste de sportschool bezocht ik al langer, maar kan ik bij gebrek aan een goede aangemeten breukband (doorgang afgestemd op de diameter van de aansluiting huidplak en opvangzak en dat hangt op millimeters) dus niet meer.
Nu ben ik in staat zo een band zelf aan te schaffen, maar dat kost euro 140,00 per band.
Voor mijn dagelijks gemak heb ik zelf maar zo een band aangeschaft, maar één band is géén band, bij sporten ga je zweten en lekkage treed toch nog wel eens op en de tijd van een onderbroek per week zijn we voorbij. Zo ook een wasbare incontinentie onderlegger voor in bed, want als de zak er af schiet, dan is er wat nat hoor.
Een goede vriend van mij, samen de TURT’s ondergaan,  hij wat eerder een blaas en prostaat verwijdering en een urineblaas zie ik regelmatig en wat blijkt?.
Via zijn basisverzekering bij Menzis ontvangt hij een wasbare incontinentie onderlegger en twee breukbanden per jaar.
Bij vergelijk van de poliskosten moet ik dus mijn “extra door UVIT ingevoerde” eigen bijdrage mee rekenen en is mijn polis 26,50 per maand duurder dan hij lijkt.

Je kunt switchen is wat te gemakkelijk gezegd, want als niet alle basisverzekeringen hetzelfde zijn en dus niet alleen op prijs, maar ook op inhoud moeten worden vergeleken, dan wordt het voor mensen met meer dan een chronische aandoening (ik gebruik al elf jaar tot tevredenheid een CPAP tegen slaapapneu) wel heel erg moeilijk kiezen.

Geachte politiek, ik dacht dat de inhoud van de basisbeurs één op één gelijk moest zijn. Verder vraagt concurrentie voldoende aanbieders, niet aan de frontoffice, maar door het hele bedrijf.
Zo goed als we in het openbaar vervoer ook zogenaamde concurrentie kennen, maar het overgrote deel van het land wordt beheerst door Connexxion en Arriva en naar wat ik meen te weten zijn de moederbedrijven van deze twee aanbieders, minstens een alliantie aangegaan.
Geen concurrentie dus.

Mijn vraag is of er meer mensen aanlopen tegen een interpretatie van de basisverzekering, die daarmee de inhoud van het pakket uitholt.
Het is goed daar nu reeds naar te kijken, wil je in november, december beslagen ten ijs komen.

Een politieke kijk wat je nu wilt bereiken met kostenreductie in de gezondheidszorg.
Ik ben veel tijd kwijt aan machtigingsprocedures, waar beleidsmedewerkers van de verzekeraar, ondersteuners van de behandelaar of de behandelaar zelf ook nog kostbare tijd kwijt zijn.
Een machtiging aangevraagd door een chirurg krijg ik terug van de verzekeraar met het verzoek of ik (de leek) wil aangeven waarom een 11/21/25 operatie kliniek 205 noodzakelijk is.
Weer een (administratief) specialist die in zijn of haar koeterwaals verdwaald is en zich staande houdt met het opwerpen van barrières, waar dat geld ook aan het bed kan worden geleverd.
Ik ben gelukkig nog bij machte te begrijpen wat er bedoeld wordt en repliek te geven en dan maar weer afwachten op de volgende correspondentie of besluit. Het zal wel na de zomer worden dat deze ingreep wordt verricht, drie keer zo duur door alle rituele dansen er om heen.
Dit land wordt met de dag Kafkaiaanser.

Wouter Deelen

Van nature leg ik mij niet neer bij wat modieus is of in rapporten staat, volgens mij heeft de schepper je verstand gegeven om het te gebruiken. Het slijt daar niet van, maar wordt alleen maar beter, probeer maar eens!

Nu mijn betoog over afval scheiden.
Wij hebben een groen container van 140 liter en een grijscontainer van 140 liter (een kleine dus!).
De groen container gebruik ik maximaal zes keer per jaar, namelijk om in dit jaargetijde alle bladeren in te doen die ik opveeg om mijn carport  en straatgoot met bijbehorende kolk  vrij te houden. Al naar gelang windrichting en type herfst twee tot drie groencontainers. Overigens heb ik zelf geen bomen, dit komt van de straat aangewaaid.
Ook twee tot drie keer per jaar om het gemeentegroen, wat achter mijn huis staat bij te houden.
Wordt aan de straat zijde rond elke boom minutieus alles bijgehouden, aan de achterzijde, jaagpad moet ik zelf onkruid wieden en snoeien om nog zicht op de Rijn te kunnen houden.
Alles bij elkaar een bijdrage aan reiniging en groenonderhoud in natura van mij.
Dan de grijs container. Daarin een grote afvalzak van 140 liter, die bij de stort lekker blijft zitten en die ik dus ongeveer een keer in de tien weken (vijf legingen) verschoon.
Omdat ik netjes papier scheidt en plastic en flessen hebben we per twee weken 20 tot dertig liter afval.
Papier levert geld op en valt deels onder de verpakkingstax, flessen en plastic valt volledig onder de verpakkingstax. (Dat de centrale overheid die niet of niet volledig overhevelt naar de decentrale overheid zegt iets over de betrouwbaarheid zelfs van overheden onderling, maar wentel dat niet af op de burger.)

Nu het gescheiden plastic. Als ik alle regels lees dan is het iedere keer weer een puzzel.
Krijg ik sticker met permanente lijm er wel af of niet, moet ik die sticker er afknippen en die kan dan niet bij het papier maar moet bij het restafval.
Van spuitbussen kan ik de kap en de spuitmond afhalen en bij het plastik, de spuitbus bij het klein chemisch afval i.v.m. mogelijke resten drijfgas.
Ik weeg ook wel eens mijn plastic afval en kom tot de conclusie, dat door de vele lucht in en om het product ik tot een soortelijk gewicht kom van minder 100 gram per liter, plasticflessen zelfs maar 40 gram per liter.
Veel mensen gooien hun plasticafval weer weg in een omzak, waardoor een maximale belading van de container ook weer terug loopt door de vele loze ruimte die ontstaat.
En een deel van het plastic verdwijnt toch bij het restafval omdat het niet van andere producten is te scheiden. Is dat dan verloren of wordt dat wel aan het eind gescheiden.
In het eerste geval brengt dat de opbrengst terug in het tweede geval kan de rest ook gescheiden worden.
Wij doen thuis al spelletjes om te kijken of de aluminium coating ook echt van aluminium is of slechts een zo kleurige verf op plastic.

Al met al, het milieu een warm hart toedragend, kan ik niet bevatten dat deze scheiding van plastic iets oplevert anders dan weer een terrein voor politici, beleidsambtenaren, adviseurs en bedrijven die zich in dit gat van de markt hebben gestort.

Defacto zijn onze reinigingsrechten per liter aangeleverd restafval in een paar jaar door al deze strapatsen zo ongeveer vervijfvoudigd en spandeer ik, meewarig gadegeslagen door mijn huisgenoten) ook nog een substantieel van mijn tijd aanscheiden en gemeentelijk groen opruimen.

Bij de begrotingsbehandeling zal een ieder weer instemmen met niet verhogen van de reinigingsrechten, maar in wezen zijn die dus waanzinnig gestegen, ook als ik rekening houd met de vaste kosten van ophalen.

Milieu is iets van gezond verstand en bewustzijn maar mag geen hobby worden van hen die in andere takken van sport geen emplooi kunnen vinden.

Tot slot wentel niet alles af op de burger, maar ga naar de bron en bundel beleid.
Als ik naar de apotheek ga krijg ik door vigerend gezondheidszorgbeleid B-merk medicijnen. Niets mis mee, de werkzame stof is hetzelfde. Alleen de verpakking is vaak veel groter, maar ja dat is een ander beleidsterrein, dus pakken we het eindstation aan de burger. Wel doe dat ook bij het afval scheiden, aan het eind.

Het door mij zeer gewaardeerde Reinier de Graaf Gasthuis in Delft levert kunstof eet en drinkgerei, gebruikt kunstof urinalen en ondersteken en vergruist alle afval, ook medicijnen en spoelt het weg via het intern riool en recyclet dat. Het product wordt op het terrein gescheiden, het afval levert energie op voor het systeem, het water, van alles schadelijke  bestanddelen ontdaan, wordt hergebruikt in toiletten. De gebouwen, uit 1964 of daaromtrent zijn niet zo mooi als hier in de omgeving, de zorg voor patent en milieu zijn optimaal!
Een innovatief project, samen met het hoogheemraadschap van Delfland, VROM en andere instanties. CO2 neutraal, geen afvalwaterbelasting, restproducten, zoals kunststof granulaat, levert, nu compact, geld op.
Kortom scheiden aan het eind kan heel goed en levert op en is echt innovatief. Wat we nu doen kost een hoop (denk alleen maar aan al het transport van lucht met maar een beetje plastic.) De gemeentes worden gepaaid door de bedrijven met een bedrag van 475 euro per ton plastic, dat is in mijn berekening dus 10 tot 20 m3. Overigens is mij niet bekend wat de gemeente betaald voor het legen van de containers en wat de containers hebben gekost en hoeveel containers je af moet om 20m3 te verzamelen.

Al met, zeker ook het RDGG te Delft in gedachten geloof ik meer in de opstelling van gemeentes als Roermond en Rotterdam, die gewoon aan het eind scheiden.

Dat wilde ik even kwijt.

Wouter Deelen

Het nieuwe jaar nog geen uur oud of een grote groep jongeren houdt een kerstboomverbranding op het nieuwe asfalt van het speelterrein. Brandweer komt blussen en er verschijnt ook een politieauto.  Ik heb dat niet gevolgd verder, de instanties waren ter plekke voor de afdoening immers. Beiden, brandweer en politie waren al wel weer snel verdwenen, de jongeren achterlatend.
Als ik tegen half twee naar bed wil en opruim nog even wat lawaai. Als ik uit het raam kijk is de abri totaal gesloopt, alle ruiten er uit. Onder vuurwerkgeknal verdwijnt de horde snel richting Vegmoterrein/Heerlijk Recht, kennelijk de frustratie van het gedoofde vuur zo afgereageerd hebbende.  Dit heb ik in de afgelopen vijftien jaar nog nimmer mee gemaakt.
Vorig jaar helemaal niets, zelfs de brievenbussen waren open gebleven en niet beschadigd!

De volgende morgen de schade in ogenschouw kunnen nemen.
Naast de brand op het speelveld en de Abri in gruzels ook veel planten ontworteld of vertrapt. Hulde aan mijn overbuurman, die boven de AKRO woont. Hij heeft alle glas zo goed en zo kwaad opgeruimd en de zitting van de bank van de abri (het stootwapen bij de vernieling) weer vastgeschroefd, zodat wachtenden in ieder geval kunnen zitten. Verder enkele buurtbewoonsters met hun kinderen die de sporen van de brand op het speelveld zo goed mogelijk probeerden weg te wissen.  Het is dus al heel snel een JOP plaats geworden, het Hubrechtplein, waarbij de direct omwonenden en hun kinderen (in alle leeftijden) zorgvuldig willen omgaan met de nieuwe infrastructuur en vandalen die hier op af komen om de zaak te verstieren.

Volgens onze wijkagent helpt alleen wegsturen niet. Dat ben ik volledig met hem eens!
Alleen houdt het niet op bij deze constatering.
Dat er wat moet gebeuren voordat er al snel een tweede van Alphenplein komt, dat is toch wel duidelijk.  Werk voor de professionals lijkt me.
De buurt heeft haar goede wil getoond en haar inzet gepleegd.

Wouter

Sjoerd, ik had een coherent stuk opgesteld over de AOW en pensioen problematiek. Dit wilde ik onder andere naar de landelijke politieke partijen sturen. De laatste week is veel in de pers gepubliceerd, wat over deze problematiek gaat of daar raakvlakken mee heeft.
Bovendien verwijst de landelijke politiek naar haar kamerfracties en als je die benadert, geven ze aan nu met reces te zijn of zelfs dat ze geen gebruik meer maken van de site waarmee je ze hebt opgespoord. Als je al iets kwijt kan, een klein berichtje, geen aangehangen document.
De politiek achter hetzelfde hulpmiddel vraagwerende frontoffice, net als ambtenarij en of bedrijfsleven.

Vandaar nu maar korte items met daarbij mijn stellingname.
Ik ga er daarbij vanuit dat ik niet uitgebreid hoef te herhalen wat ik in eerdere columns bij jou (de rekening doorschuiven) en in columns in Sarah Burgerhart tijd over onder andere opleiding en intelligentie volledig hoef te herhalen.

Pensioenen zijn voor veel Nederlanders verplicht om voor te betalen en verder een speeltje van politici (meestal over hun houdbaarheidsdatum) maximaal 40% van de populatie vertegenwoordigend op andere gronden overigens, vakbeweging die maximaal 20% vertegenwoordigd (veelal onderdeel van de eerste 40%) en werkgevers die hier geen baat bij hebben en zelf op andere wijze goed voor zichzelf hebben gezorgd.
Werkgeversonderhandelaar stelt dat het Nederlandse pensioenstelsel te duur is en dat de grote groep buitenlandse captains of industrie die Nederlandse bedrijven leiden hier zwaar tegen aan kijken. In hun land kent men geen pensioen of een totaal omslagstelsel wat uiteindelijk nog duurder is. Nog vreemder is dat deze zelfde luiden na kortstondig presteren meestal met riante afkoopsommen, ter dekking van hun pensioenschade, vertrekken!
Werknemersonderhandelaar geeft aan dat zeker gepensioneerden geen zeggenschap moeten krijgen over hun eigen belangen. Een typisch socialistische regentenopmerking die de hang naar de tijd der horigheid verraad.
Werknemers zijn niet geïnteresseerd in hun pensioenopbouw stelt deze vakbondsman.
Zelf kocht ik nog in 2005 een pensioenrecht, in 2004 elders opgebouwd, bij het ABP in.
Omdat ik in juni 2005 uit het ABP trad heb ik tot op directieniveau moeten corresponderen om mijn nieuwe pensioenrecht toegestuurd te krijgen, ik was immers “slaper” en die worden niet geïnformeerd. Ondanks toezeggingen na 1995 geen informatie meer over de ontwikkeling van mijn pensioen. Hoezo, de werknemer is niet geïnteresseerd.

Extra pensioenafdracht remt de economische ontwikkeling voor 0,75% en doet de investeringen remmen. In goede tijden werd er ook steeds minder geïnvesteerd, alles moest naar de bonussen van de zelfverrijkers aan de top en uitbesteed aan lage lonen landen.
Vijf jaar nullijn pensioenen of pensioenverlaging (OCé) levert een achterstand tot de markt van ca 10% en dus tot vraaguitval die veel groter is dan de 0,75% investeringsruimte, die overigens bij enige terughoudendheid in beloning in de top, gewoon gehandhaafd kan blijven.

Bosbelasting over pensioenen boven de 18.000 euro.
Grootste en riantste pensioenfondsen zijn die voor Zorg en Welzijn en ABP.
Bij ABP gemiddeld pensioen 8000 euro per jaar. Mediaan en Modus liggen niet ver uit elkaar.
Bij de ongeveer 3 miljoen pensioenfonds gepensioneerden mag je verwachten dat ongeveer 250.000 mensen in deze categorie vallen. En dan niet voor de volle tranche van € 18.000 naar € 31.000 maar gedeeltelijk. Meer in de categorie tot € 20.000 dan in de categorie tot € 25.000 en zo voort. Mogelijk heeft de helft nog een hypotheek en krijgt dan via de hypotheekrenteaftrek de meer te betalen belasting ook weer terug. Dus meer regels, nauwelijks opbrengsten. Maar je voldoet aan je in beton gegoten denkbeelden van de sterkste schouders. Voor de Bühne neem je een maatregel. Alle schouders maken tillen licht en dan praat je over een euro per maand per inkomen zonder dure heffingssystematiek, je verhoogt een belastingschaal met 0,01%.
De Bosheffing was er voor het AOW dekkingsprobleem.
Nu is de AOW al gefiscaliseerd in de jaren negentig.

De generatie na ons praat over de rekening die wij neerleggen. En politici nemen dat over. Dan maar ook via de rekeningkant kijken en wel in levensloopverband.
Jongeren gaan vele jaren later aan de slag. 50% is hoger of academisch opgeleid via allerlei sluiproutes. Na 7 jaar heeft 70% de eindstreep bereikt, en betreedt de arbeidsmarkt zo een tien jaar later dan mijn generatie. Daarna neemt de voltooiing van studie, op nog hogere leeftijd snel af.
Om zeg, uiteindelijk 75% te laten afstuderen en dit 50% van de beroepsbevolking te laten zijn moet je dus ongeveer 67,5% van de toekomstige beroepsbevolking toe laten op hoger of academisch onderwijs. Mensen ruim onder de gemiddelde intelligentie laten we toe om hoge opgeleid te worden. Zoals de voorzitter van het LAKS er voor pleitte om kortere routes te maken om VMBO-ers die willen excelleren toch maar via de kortste weg toe te laten tot het HBO?!
Zo een opleiding, zelfs voor de meest goedkope studies kost per jaar al gauw vier tot vijf AOW uitkeringen.
De jeugd begint dus tot 7 tot 10 jaar later te werken en heeft dan al minstens 35 AOW jaaruitkeringen opgesoupeerd op onze rekening en gaat dan vertellen dat zij de premie voor onze AOW niet kunnen opbrengen.

Laatste nieuws. Ongeveer 100.000 jongeren studeren een jaartje langer, stellen het afstuderen uit, want gaan werken in de crises levert een lager startsalaris en dat werkt je hele carrière door. Vijfhonderdduizend volledige AOW uitkeringen in een jaar vooraf even opsouperen om je eigen kansen voor de toekomst veilig te stellen.

Dan laat ik de maatschappelijke schade nog achterwegen die deze “wood be” hoogopgeleiden de volgende veertig jaar aanrichten omdat ze wel de tentamens haalden maar de stof niet beheersen en kunnen toepassen en zich steeds meer indekken in systemen, adviezen en onbereikbaarheid.
Hoogopgeleid is al een merknaam voor wijkontwikkeling (Rotterdams havengebied) stemmers (D 66, genuanceerd?) dating sites en dergelijke. Een etiket wat dus de helft van de bevolking past en zich niet meer onderscheidt.

Dan nog de retoriek van de vakbonden over zware arbeid. Die werd er in mijn jeugd nog volop verricht in de havens en de bouw en transport, metaal, agrarische sector en aanverwante bedrijven. Met alle ARBO regels, arbeidstijdverkorting en verbeterde woon- en leefomgeving is ook zware arbeid tegenwoordig een relatief begrip.
Helaas zal de discussie wel met holle retoriek over doorgeschoven rekeningen, sterkste schouders en zware arbeid gevoerd gaan worden, want inhoudelijk zullen de dossiers voor velen wel te complex zijn.

De hoofdredacteur van de NRC pleitte recent voor verhoging van de salarissen van politici, dan zou je betere politici krijgen. Daar geloof ik niets van. De zelfde kadertijgers, de toegang voor vernieuwing binnen de partij blokkerend, worden alleen nog meer overbetaald. En waarom deze discussie. Als er meer vallen onder de Balkenendenorm, dan moet die norm omhoog, dan heeft de rest er geen last van, dat is het argument.

Al met al denken de generaties na ons dat ze gelukkig worden als ze hun eigen ouders verbranden, denkend dat moer voor moeder staat.
De naoorlogse generatie heeft het land opgebouwd, heeft haar taak volbracht en wordt uitgeknepen en doodgetrapt en opgestookt door haar nageslacht.

Dit artikel is verder niet geannoteerd en verliest daarmee haar wetenschappelijke waarde, vandaar dat ik naar goed Haags gebruik maar afficheer met het koffiehuis, waar nog vrij gediscussieerd kan worden.

Wouter Deelen

De provocatie was minister Guusje ter Horst die in de Wereld Draait Door met droge ogen beweerde dat het huidige molest van jongeren ten aanzien van politie, brandweer, ambulance, spoor- en bus personeel nog een uitvloeisel is van de jaren zestig. Mathijs van Nieuwkerk probeerde haar nog op het spoor te houden, maar ze persisteerde.

Als babyboomer de jaren zestig zeer bewust meegemaakt kan ik dit niet anders ervaren dan de zoveelste ongenuanceerde aanval op de babyboom generatie, die kennelijk ons nagebroed te veel tot last wordt en dus zo veel mogelijk zwart gemaakt moet worden.

Reden om toch maar dan meteen mijn tegenargumenten aan te dragen aan de gepamperde jankers die hun luier al vol poepen over niet te voorziene mogelijke verplichtingen over veertig jaar ten opzichte van de nog niet te ramen inkomsten.
Op grond van deze aannames wordt beleid ontwikkeld wat aan ongenuanceerdheid deze column in alle dimensies overtreft.

Onder de kreet: “Wij zijn straks de eerste generatie die het slechter heeft dan de voorgaande generatie” en “Ze hebben goed voor zichzelf gezorgd” worden de babyboomers massaal alle mogelijke verplichtingen opgelegd, zonder dat daar een onderbouwing voor is te leveren.

Allereerst heeft de huidige generatie dertigers en veertigers het nu vele malen beter dan dat de babyboomers het op die leeftijd hadden. En dat dan al gedurende hun hele leven.
Ingeënt tegen alle mogelijke kinderziekten konden ze gezond naar kleuterscholen en verder onderwijs in veel kleinere klassen en dus met meer individuele zorg. Opgegroeid in huizen met deugdelijke verwarming en sanitair (luister eens naar het mooi verwoorde verhaal van Herman van Veen over het badhuis) mochten ze net zo lang en met alle denkbaar mogelijke aanpassingen onderwijs volgen totdat 40% een HBO of hogere opleiding heeft en zij zich de “Einstein generatie” willen laten noemen. Dat ze als docent basisschool dan nog niet kunnen spellen of tellen doet er niet zo toe.
Door deze onderwijsconsumptie stromen ze wel zo een vijf tot zeven jaar later op de arbeidsmarkt met ook meteen hoge looneisen, ze hebben ten slotte niet voor niets gestudeerd.
Dat betekent dat ze al een rekening bij de vorige generatie open hebben staan en zonder die in te lossen vijf tot zeven jaar langer moeten werken omdat ze later begonnen te werken.
Van mijn generatie gingen de jongens nog in dienst, minimaal 1,5 jaar, specialisten en kader 2 jaar. Wij zijn de generatie van de emancipatie, dus delen we de opbrengst van deze last gebroederlijk met onze zusters tijdgenoten en heeft de babyboom generatie in totaal in natura aan de staat een jaar van hun leven geofferd.
Koop dat af huidige generatie door een jaar langer te werken.
Dan zit ik naast de nog openstaande rekening studiekosten al aan zes tot acht jaar langer werken voor ons nagebroed.

Dan het fenomeen korte werkweek, deeltijd Vut en Vut. Niet uit lust voor de babyboomers bedacht, maar om te zorgen dat gevolgen van de depressies van 1973 en 1980 geen massale werkloosheid opleverde voor de generatie na ons. We maakten sociaal plaats en boden ruimte aan hen die na ons kwamen.
Met inlevering van ons eigen inkomen overigens, wij betaalden dat, een rekening die dus ook nog openstaat bij ons nagebroed.

Het echt instorten van de woningmarkt tussen 1978 en 1980 (met een waardedaling van 50% bij een hypotheekrente van op zijn top 13%), waarvan het herstel pas eind jaren tachtig weer op gang kwam droegen we zelf, gehard en ongepamperd als we waren en we kwamen er beter uit.

We betaalden de AOW voor onze ouderen, hoge pensioenpremie als het tegen zat, opdat wijzelf en onze ouderen ontzien konden worden, we bouwden de Delta werken, we bouwden de Zuiderzeewerken, legden een goed wegennet aan, de woningvoorraad werd sterk uitgebreid en kwalitatief sterk verbeterd en we zorgden dat de generatie na ons net zo lang en net zo comfortabel onderwijs kon volgen zodat het uiteindelijk wel tot een diploma moest leiden.

Bij de privatisering van het ABP deed de staat, begin jaren 90 een onbehoorlijke greep in de kas, zoals veel andere werkgevers om de depressie van die tijd te maskeren onder het mom van het ontdoen van  pensioenfondsen van hun, toen nutteloos geachte, overwaarden.
Een tegengestelde actie nu lijkt dan ook op zijn plaats!

Verder werd in 1993 de AOW al gefiscaliseerd, maar dat is iedereen nu vergeten en wil dat opnieuw en drastischer gaan doen.

Maar nu we gaan de pensioenen voor vijf jaar bevriezen (niet de lonen) zodat de pensioneerden er op achteruit gaan. Dan gaan we over die kleinere pensioenen meer belasting heffen om de pijn te vergroten. Ondertussen herwaardeert de generatie na ons haar functiezwaarte keer op keer en heeft naast indexatie ook nog een functioneel hoger loon.
Om daaruit iets van hun opgebouwde schulden af te lossen en sociaal te delen, dat is natuurlijk te veel gevraagd. Betaalden wij, morrend, nog een top tarief van 72% belasting, de huidige 52% moet wel omlaag, anders komt het nagebroed niet meer omdat ze te veel moeten afdragen.

Nog veel voorbeelden kan ik geven, over riante verlofregelingen en kinderopvangregelingen praten, maar dit lijkt mij genoeg.
Denk daarbij ook aan dat andere televisieprogramma recent,over het dertigers dilemma, waar het duidelijk werd dat de dertigers al hun materiële wensen al vervuld hebben, van huis, auto, wandelen in de Andes, oud en nieuw in Sidney en ga maar door en daardoor in een mentale dip terecht komen.

Met de ongenuanceerdheid van de huidige beleidsmakers en zij die zich in dit debat op de voorgrond wringen om de belangen van de na babyboomers te beschermen rest mij nog maar een zwarte verwachting van de generatie na ons.
Voor je zeventigste een pil van Drion thuis met de mededeling dat je uit budgettaire redenen moet uitstappen en deze pil op die en die dag moet innemen omdat in het systeem rekening is gehouden met een ter aardebestelling op een vooraf vastgesteld tijdstip.
Vervolgens zal door systeemfouten en miscommunicatie tussen front en back office de uitvoering wel falen en zal je nog als overledene langdurig boven de grond staan rotten.

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, maar wel de toekomst van de jeugd en niet de eigen toekomst.

Beleidsmakers kijk eens over grenzen van potjes heen, zie hoe de verschillende begrotingsposten van omvang en zwaarte wisselen en beschouw het geheel.
Stap van het moderne specialistische uniepolaire denken af en beschouw problemen generalistisch, rekening houden met de context, de oorzaken en de gevolgen.
Dan blijken er meer oplossingen voor een probleem wat beheersbaar blijkt.

Ik herinner me nog de club van Rome die in 1964 veel rampspoed en tekorten voorspelde, Joop de Uyl die na de oliecrisis in 1973 wist te melden dat het nooit meer zo zou worden als het was (wat waar bleek, maar tegengesteld als wat hij deed vermoeden) en nu hoor ik deze onheilspredikers weer.

Ik ga terug naar mijn terp.

Wouter Deelen

Onze bestuurders (en de raad geeft ze daarvoor alle ruimte) vinden Leiderdorp helaas een dorp en proberen het met zeer veel nieuwbouw stadse trekken te geven met een skyline met hoge silhouetten en een verkeersinfarct dat Los Angeles naar de kroon steekt.

Leggen we de klemtoon anders dan wordt het “het Helaasdorp”.
Het dorp voor NuKuBu’s waar men bij het bepalen van het beleid geen boodschap aan de inwoners heeft.
Vijf keer in de vier jaar zijn deze NuKuBu’s interessant, vier maal bij de WOZ waarde bepaling (alle mooie verhalen van de heer I. Cooijmans op de VVD site van juni ten spijt blijkt de praktijk anders dan het raadsbesluit heeft bepaald en voor veel burgers hoger uit te vallen) en eenmaal bij de verkiezingen.
Van de verkiezingsretoriek een voorbeeld: eind 2005, begin 2006 hadden alle partijen het over de starters op de woningmarkt. Als commissielid heb ik eind 2006 een bijdrage geleverd die o.a. inhield niet alleen naar nieuwbouw te kijken, maar ook naar bestaande bouw en om voortvarendheid gevraagd. Na een enkele discussie daarna is er echter nog niets concreets gedaan en de beoogde notitie voor de laatste commissie ruimte voor deze zomer is al weer verplaatst naar de commissie van 7 oktober.
Zo hebben we alvast een mooi item voor de verkiezingen die in 2010 plaats dienen te vinden en waarvoor dus eind 2009 de partij programma’s klaar dienen te zijn.
Helaas starters, u wordt mogelijk dan pas weer een worst voorgehouden in ruil voor uw stem.

Maar ook een persoonlijke ervaring met een persoonlijk onderwerp trof me en valt onder de categorie helaas, vandaar toch maar de moeite genomen voor deze column.
Ter persoonlijke opluchting want ergens toe leiden doet een inspanning tot het delen van opmerkelijke feiten niet heb ik tot op heden gemerkt.

Het gaat om het vermaledijde parapluverbod betreffende steigers in de Oude Rijn en Zijl.
Op 4 september 2007 de behandeling in commissie 2. Voor tekst en verslag (altijd de commissie volgend op die waarin het stuk geagendeerd is) verwijs ik naar het publieke raads informatie systeem van deze gemeente.
De behandeling gaf voor mij aanleiding op 5 september 2007 een artikel te schrijven op deze site onder de kop: “als bij eenvoudige stukken opmerkingen al kant noch wal raken”.
Inhoudelijk snapt geen raadslid het verschil tussen de Dwarswatering en de Oude Rijn, of wil het niet snappen. Het gaat bij mij ter plaatse om een ongeveer zeventig meter brede, diepe gekanaliseerde rivier, waar veel groot en zwaar vrachtverkeer doorheen gaat wat een hevige golfslag en zuiging veroorzaakt. (zie de recent geplaatste zware aanmeerpalen die verderop ter sprake komen)
De wethouder zegde in ieder geval toe (zie pagina 10 van het verslag) dat een regeling in drie tot vier maanden zou worden getroffen. Dat accepteerde de commissie.
Aangezien het besluit het traject in gaat, zonder rekening te houden met opmerkingen van commissieleden en ongewijzigd door gaat naar de raad en daar, nadat dezelfde kanttekeningen zijn geplaatst door raadsleden, deze raadsleden het oorspronkelijke stuk aannemen rest mij slechts de gang naar de bezwarencommissie.
Deze onafhankelijke commissie, verder te noemen de Kamer, komt op 21 december 2007 bijeen. Ik vraag (door eerdere procedures wijs geworden) wel om een verslag wat mij binnen zes weken (mogelijk een weekje extra vanwege de kerst) door de voorzitter wordt toegezegd.
Nadat deze termijn ruim is verstreken en niets ontvangen hebbende, heb ik driemaal gerappelleerd via e-mail.
De eerste keer geen antwoord. De tweede keer bericht dat mijn mail is doorgezonden naar de betreffende afdeling, de derde keer krijg ik antwoord van……….., nee niet van of namens de voorzitter van de Kamer, maar van de tegenpartij, de ambtenaar die de gemeente vertegenwoordigt. Die meldt doodleuk dat het geen gebruik is om verslagen vooraf te versturen en dat ik een verslag krijg in te zien als de raad op advies van de Kamer, op basis van onder andere dit verslag, een besluit heeft genomen.

Als ik de stukken dan na raadsbesluit krijg blijkt het verslag zeer beperkt en op belangrijke punten incompleet. Vroeg de bezwaren commissie nog aan de ambtenaar hoe stond met de toezegging van de wethouder in september betreffende de doorlooptijd, de ambtenaar antwoordje in de commissie (die was openbaar, dus daar mag uit worden gemeld) dat hij gewoon een jaar de tijd had. Dat vond de commissie op gespannen voet met de toezegging van de wethouder, maar niets daarover in het verslag.
Verder is hij, de gemeente vertegenwoordigende ambtenaar, het met de Kamer eens dat het een slordig besluit is zonder overwegingen en artikelnummers.
Het niet geven van enige inhoudelijke overweging anders dan dat dit het gemakkelijkst is voor de gemeente was voor mij onder andere aanleiding van mijn hele inspreek en bezwaren traject, maar voor commissie en raad was het kennelijk voldoende.

Belangrijkste passage uit het advies van de Kamer is: …. De grief van bezwaarde dat bestaande rechten door het voorbereidingsbesluit niet worden gewaarborgd kan geen doel treffen, nu rechten en plichten niet in een voorbereidingsbesluit worden opgenomen….??
….. De Kamer is van oordeel dat het aannemelijk is dat het parapluplan binnen de termijn van een jaar geformuleerd en vastgesteld kan zijn…..
Dat laatste is zwakker dan de ambtelijke toezegging dat het binnen een jaar gereed is en doet af aan de geloofwaardigheid van de wethouder die toe zegt in drie tot vier maanden de zaak geregeld te hebben. Dus feitelijk ruim een jaar beperkt worden in je rechten, mag je zo ervaren, maar er staan geen belemmeringen in het voorbereidingsbesluit die te beargumenteren zijn. Op zijn plat Hollands, gewoon rechteloos gemaakt door gebruikmaking van slimme vage teksten en inhoudsloze toezeggingen.

Naast de reden dat een paraplu verbod gemakkelijk is voor de gemeente was er de zorg over verrommeling.
Fiets op een mooie dag langs de Zijl en Oude Rijn en kijk ter hoogte van de flats “De drie koningen” hoe netjes de oplossing kan zijn (Zoeterwoudse zijde). Ja ook een Leiderdorper heeft daar voor zijn boot asiel gezocht, te gek voor woorden eigenlijk.
Kijk dan ter plaatse naar links waar de gemeente al weer wat jaren structureel haar gemeentegroen niet bij houdt, zodat de bewoners ter plekke zelf maar bij de struiken aan de kap en snoei moeten om nog naar buiten te kunnen kijken en hoe het onkruid welig tiert.
Dat was de eerste tien jaar wel anders, toen hield de gemeente haar eigen grond en beplanting keurig bij.
De zelfde wethouder, het zelfde onderwerp (verrommeling) maar nu een ander subject betreffende en dus anders beoordelen.
Verrommeling gaan we tegen voor de recreatiefietser langs de Rijn en niet voor de bewoners.

Kijk dan verder ook hoe grote aanmeerpalen en aangelaste loopbruggen nu de Oude Rijn sieren.
Steigers “avant la lettre” kolossaler en beeldbepalende dan dat plankje wat onder kade muur niveau gewenst wordt, in een periode dat aanvragen van burgers ter zijde gelegd worden en qua omvang nu toch echt duidelijk makend dat dit een ander water is dan de Dwarswatering, wat commissie en raad voor ogen heeft.

De hele behandeling, commissie, raad en bezwarencommissie, heeft zich gericht op procedures. Over de inhoud, de noodzaak en het gedrag van water in de Oude Rijn en de gevolgen daarvan is met geen woord gerept. Ik kan nu nog naar de Rechtbank in Den Haag, sector bestuursrecht. Gezien de hele behandeling, de vele mensen die zich er over gebogen hebben en waarvan vele een juridische opleiding hebben “genoten?” zal ik mij die moeite besparen. Toetsen aan procedures zonder de inhoud mee te wegen leidt slechts tot frustratie.
Mogelijk kan men nog eens juridisch discussiëren of van de kant los staande aanmeerpalen (Provincie), onderling verbonden, maar niet met de walkant, zonder meer vrijgesteld zijn van dit gemeentelijke besluit en alleen vallen onder besluit van de Provincie?

Verder hebben toezeggingen kennelijk geen waarde en bestaat de ruimte dat gedane toezeggingen van een wethouder aan de politiek of een voorzitter van de Kamer aan een appellant binnen de organisatie anders worden uitgelegd.
Wel logisch dat door lettergecopuleer en niet te volgen procedures steeds meer burgers niet meer geïnteresseerd zijn of zich nog langer betrokken voelen bij de overheid en zich eerder bedreigd en geremd dan beschermd voelen.

Het wordt geconstateerd door de vice voorzitter van de Raad van Staten, de nationale ombudsman en kamer commissies, om maar enkelen te noemen.
De snel kleiner wordende kring politiek actieven ontkent het en de kring wordt steeds kleiner en daarmee steeds krampachtiger in haar gedrag.

Ik kan nog veel voorbeelden geven, maar laat het hierbij.
Het Helaasdorp zal zichzelf wel instant blijven houden tot het spreekwoordelijke kalf verdronken is.
De burger betaalt het gelag, ook helaas.
Het gaat de gemiddelde burger goed genoeg om zich daar nu geen zorgen over te maken en ik snap dat gedrag steeds beter.

Wouter Deelen

Voor u verder leest even een opmerking vooraf.
Ik ben opgegroeid in een werkomgeving die de hele digitaliseringslag heeft meegemaakt en hoewel ik met warme gevoelens terugdenk aan “vroeger” zal ik de eerste zijn om te erkennen dat er veel zaken ten goede zijn gekeerd. Maar niet zonder met kritische blik te blijven kijken naar wat er verloren gaat bij deze verbeteringen en of het proces nog “behapbaar” blijft.
Zodra we als weldenkende mensen het geheel niet meer kunnen overzien, dreigt het proces het over te nemen en treden we in de gebieden van KAFKA en ORWELL.

Rept Burger Sjoerd van deze site niet regelmatig over mensen die verloren gaan in de procedures. Dat komt ondermeer omdat deze mensen, noch het (digitale) loket een gezicht hebben, ze worden anoniem in het digitale verkeer.
Klant noch behandelaar heeft de mogelijkheid om te corrigeren in het systeem, uit bescherming van het systeem en bij gebrek aan kennis bij de intaker over de werking van het systeem of de hem ontnomen rechten tot afwijking van het stramien.

Nu zal ik twee voorbeelden geven, ogenschijnlijk trivialiteiten als u ze per incident beschouwt, maar voor mij zijn het enkele van de vele elementen uit een trend.
De meest recente is de volgende:
Eind vorig jaar behandelde de laatste commissie 3 het onderwerp JOP’s. Het conceptverslag staat op de site van de gemeente, via het raadsinformatiesysteem.
Op zich een interessante mogelijkheid om kennis te nemen van het politieke proces. Mij persoonlijk moet van het hart dat ik door redactionele aanpassingen soms de krenten uit de pap mis. De opmerking van de heer Zonnevylle over parkeerplaatsen bij JOP ’s werd in werkelijkheid theatraler en met meer afzetten tegen de tribune gebracht met woorden als: “Ik ben een man van deze tijd en sta in de samenleving.” Dan wordt bedoeld: “u niet.”
Maar goed ik zal proberen bij de les te blijven.
Veel zorg heb ik besteed aan de voorbereiding van de mogelijkheid tot inspreken. Een eerste schriftelijke voorbereiding voor het fractieoverleg voorafgaand aan de commissiebehandeling. Een inspraak bij de commissiebehandeling met netjes de tekst beschikbaar voor alle commissieleden en in deze tekst de verbinding dat mijn eerdere reactie naar de fracties onderdeel vormde van mijn inspraak, dit om nu niet te veel van de kostbare tijd van de commissieleden te vragen.

Tref gisteren op het publieke deel van het RIS het concept verslag aan met daarin maar bitter weinig inhoudelijke weergave van mijn inspraak.
Hierop de gemeente geattendeerd en uit service meende ik de fracties ook te moeten attenderen op deze omissie, zoals dat door mij wordt gevoeld.

We zijn modern, zijn met de mail bezig naar de gemeente, dus dan de e-mail adressen van de fracties van hun respectievelijke website gehaald. Zes fracties in totaal.
BBL (Burger Belangen Leiderdorp) geeft geen fractiemail adres op haar site, maar vanuit mijn kontakten wist ik het te sturen naar de voorzitter van het fractieoverleg.
Liberaal Leiderdorp, bingo en de hoofdprijs, zij heeft een duidelijk adres en dat werkt.
De adressen van de respectievelijke sites gehaald voor Groen Links, CDA geven bij verzending een foutmelding. Bij PVDA en VVD vind ik niet direct een algemeen adres en zoek verder op de site de e-mail adressen van de fractievoorzitters. Ook die geven bij verzending een foutmelding.
Gelukkig brengt het fysieke gemeentegidsje uitkomst (heerlijk papier om in te bladeren). De tijd van de PC met daarnaast de Rolodex voor het adresbestand kwam weer boven bij me.
Als klap op de vuurpijl geeft na nieuwe invoer nu alleen het e-mail adres van de fractievoorzitter van de PVDA nog weer een foutmelding dus dit bericht maar doorgestuurd naar Bart Hollands.
Bij de adressering naar de PVDA blijk ik een fout te hebben gemaakt door slechts één n te typen waar er twee hadden moeten staan dus de tweede foutmelding bij de PVDA is aan mijzelf te wijten gebied de eerlijkheid er bij te melden.

Maar toch, je moet er als burger wat voor over hebben om je inspraak onder de aandacht te brengen.
Ik denk niet dat het bewuste ontmoediging is, maar het hebben van site geeft ook verplichtingen inzake actualiteit en zorgvuldigheid, anders gebeuren er vervelende zaken zoals onderstaand voorval ten aanzien van actualiteit en zorgvuldigheid.

Mijn schoonmoeder werd begin augustus 2005 opgenomen in een verzorgingstehuis.
De huursubsidie, die ze tot dan toe genoot, werd via VROM stopgezet en er volgde een definitieve afrekening. Het huis werd gehuurd van een oude oom, die het na vertrek van mijn schoonmoeder direct liet verkopen, ik heb dat nog voor hem geregeld.
Vanaf 2006 kennen we de toeslagen, dus ook de huurtoeslag. Daar werkt men kennelijk met oude bestanden want sinds 1 januari 2006 ontvangt ze, keurig op haar nieuwe adres, huursubsidie over het door haar verlaten pand.
Als goed burger heb ik dit trachten stop te zetten. Eerst met een meldingsformulier. Je kan alleen stopzetten als je eerst invult dat je aangevraagd hebt. Dat hebben we niet, dus ik vul het formulier naar waarheid in, niet aangevraagd, wel stopzetten. Dat wordt niet verwerkt. Actie herhaald en weer geen resultaat.
Bij de eerste beschikking een bezwaarschrift ingediend. Geen resultaat. Uiteindelijk met lang doorzeuren via de belastingtelefoon iemand (namen en tijdstippen zijn steeds bijgehouden door mij) getroffen die de huursubsidie wilde stoppen. Zowaar na de laatste storting 2006 kwam er terugvordering. “Case closed” denk je dan.
Maar wat ik vreesde en u misschien denkt, sinds 1 januari 2007 krijgt ze gewoon weer huursubsidie. Wij reageren niet meer. Na twee wijzigingsformulieren, een bezwaarschrift en een mondelinge stopzetting heb je als burger toch meer dan je plicht gedaan en verheugen ons maar in uitspraken van de rechter in vergelijkbare zaken.

Kern van de zaak is: Vertrouw niet stilzwijgend op het gemak van de automatisering die uw en hun (de aanbieders) hersens lui maken. Blijf nadenken en vertrouw meer op uzelf.
Vluchten kunnen we niet meer van deze zegeningen, kritisch blijven wel.
Met kritisch blijven maakt u mogelijk geen vrienden, maar dat moet dan maar de tol zijn van het blijven houden van overzicht op uw eigen situatie.

Een gezegend 2008

Wouter Deelen

.

Hoe geen verhoging toch een meer dan trendmatige verhoging kan blijken

Leiderdorps Weekblad, 34ste jaargang, nummer 45 van woensdag 7 november 2007.
Op de achterpagina staat een advertentie van het Hoogheemraadschap van Rijnland over de conceptbegroting 2008. Het eerste onderwerp gaat over de tarieven. Er wordt gemeld dat de tarieven gelijk blijven. Onder de tweede kop spreekt men over doelmatiger werken, waardoor de kostenstijging naar verwachting maar 4% zal zijn?
Onder de kop “de gevolgen voor u” de opmerking dat de lasten voor 2008 gelijk blijven aan die van 2007, afhankelijk van de gemeentelijke WOZ taxatie. Die WOZ taxatie wordt, in ieder geval in Leiderdorp en naar ik meen overal, jaarlijks aangepast aan stijging van de waarde van de woningen. Die is voor 2007 op jaarbasis, uit het hoofd en in ik ben daarbij behoudend, ongeveer 4,5%. Een lastenverzwaring van 4,5% dus die bij wat vluchtige lezing gepresenteerd wordt als een gelijkblijvend last. Juridisch zal de tekst kloppen, daar ben ik geen specialist in, maar commercieel bekt het aardig.

Waarom dit verhaal.
Wel als ik dezelfde krant omdraai lees ik onder de kop “Raad unaniem akkoord met begroting 2008” op de voorpagina in de derde kolom standpunten over de OZB, “die niet dan wel” met meer dan de inflatie zou moeten worden verhoogd. Niet duidelijk daarbij is of het gaat over het tarief (de heffing per heffingsgrondslageenheid) of over de opbrengst. In het eerste geval handelt men nog aperter dan het Hoogheemraadschap en stijgt de OZB met 4,5% plus inflatie over 104,5% heen dus ongeveer 7% lasten stijging. Na het bericht van Hoogheemraadschap iets om attent op te zijn. In het tweede geval corrigeert men eerst het tarief neerwaarts met de stijging van de WOZ waarde en indexeert dan. De Koninklijke weg.

Dan nog een complicatie.
Vorig jaar wettigde de VVD een OZB stijging met de redenering, dat de reinigingsrechten daalden en de lasten voor de burgers dus gelijk bleven. Komend jaar stijgen de reinigingsrechten voor u fors. Niet direct, maar wel indirect. Immers uw afval werd tot nu toe kostendekkend, door u betaald, opgehaald. Volgend jaar gaat u daar bovenop bij elke aanschaf verpakkingstax betalen. Oplopend van enkele tiende centen per kleine verpakking tot ongeveer 4 cent op een wijnfles. (Nu snapt u ook mijn motivatie voor deze column)
Deze belasting komt terecht bij de rijksoverheid, die de helft in haar geldhonger houdt en de helft doorsluist naar de gemeenten. Die zouden daarmee onder andere de reinigingsrechten kunnen laten dalen. Kijken of de VVD consistent is in haar redenering en hem nu toepast als dat tot een verhoging van de OZB heffing zou moeten leiden, die lager is dan de trendmatige ontwikkeling.

Als burger ben ik alert op deze ontwikkelingen. Niet dat ik wegloop voor de lasten die op mijn schouders worden gelegd, wel onder het mom waarvoor en de wijze waarop dat soms gebeurt. Dit leert de ervaring door de jaren heen. Een flauwe, die bijna tegen zich gaat werken, is het kwartje van Kok bij de huidige energieprijzen, maar daarom niet minder waar.
Met argument dat het goed is voor het milieu heeft dat echt niets te maken, leert de ervaring.

Als Bourgondiër ben ik zeer energiebewust, dat kan gelukkig heel gemakkelijk samen.
Ik gebruik al weer bijna sinds de invoering van natuurstroom volledig natuurstroom.
Deze stroom wordt alleen opgewekt door wind water en zon, dus geen gebruik van biomassa zoals bij groene stroom. Duurzame energiebronnen, zonder enige Co2 uitstoot. Het is ruim duurder, maar je hebt wat over voor het milieu.
Nadat bij invoering deze elektriciteit was vrijgesteld van een milieuheffing kwam deze belasting al spoedig daarna toch weer terug. Zo betaal ik nu 114 euro per jaar milieubelasting over mijn gebruikte elektriciteit die zonder het milieu te belasten wordt opgewekt.

Het is daarom interessant om te volgen hoe de OZB voor volgend jaar wordt vastgesteld, op welke wijze en gronden en of zonder met plussen en minnen en cosmetische verpakking de besluitvorming plaats vindt.

Wouter Deelen

Dat laatste punt werd kort behandeld omdat de betrokken wethouder weg moest en eerdere punten veel aandacht vroegen.
Terecht veel aandacht, waarbij de kwaliteit van de inspraak inzake de uitbreiding van de begraafplaats weer eens aangaf dat er toch nog wat meer huiswerk moet worden gedaan, wil dit stuk in de raad behandeld worden.

Maar dit verhaal gaat over de beoogde parapluregeling die de gemeente wil treffen om steigerbouw in de Rijn en de Zijl tegen te gaan.
Deze beoogde regeling komt op een wel heel curieus moment.

Wat is het geval.
Tot voor kort kon een ieder afmeren aan de kade langs de Oude Rijn.
Bewoners maakten daar gebruik van, om hun boot achter hun huis te leggen, passanten doen dat bijvoorbeeld ter hoogte van het Rosarium.
Voor het deel van de Oude Rijn tussen de Does en de brug over de A4 was de walkant van de Rijn van betonplaten. Deze platen waren niet zo dik.
Er achter was een stuk grond met gras begroeid.
Paaltjes in de grond of oogjes aan het beton en de boot lag vast.
Dit deel van de walkant is vernieuwd door de provincie.
Een stalen damwand in de grond geslagen, met een brede betonnen kop.
Als goed huisvader stelt de provincie nu, dat de bewoners nog wel mogen afmeren, maar dat zij daartoe afmeerpalen in de Rijn moeten plaatsen, ter voorkoming van schade aan de walkant.
Om de doorvaarbaarheid te waarborgen is een vergunning van de provincie nodig.
Er zal streng worden gecontroleerd op afmeren op de juiste plaats (vergunning) en op de wijze van aanleggen (de afmeerpalen).
Hiervan zijn de bewoners op 2 april schriftelijk door de provincie op de hoogte gesteld.
Om door het hoogteverschil tussen wal en waterpeil nog behoorlijk in de boot te kunnen stappen, die dus wat van de kant af ligt, is het dienstig de afmeerpalen te verbinden met elkaar middels een smal plankier, zodat hoogte en afstand op menselijke wijze worden overbrugd. Hoe beperkt ook in omvang, zo een constructie heet al gauw een steiger

Het is een bijzondere samenloop dat de gemeente nu op dit moment met een voorstel komt om steigerbouw in de Oude Rijn en de Zijl te verbieden.
Het argument daarbij is dat een parapluregeling makkelijk is op te zetten, de gemeente dit mag en dat tijdens de voorbereiding van een dergelijke regeling aanvragen kunnen worden aangehouden.
Het aanmeren zelf kan de gemeente (dus op het overige oeverdeel, wat niet is gerenoveerd) niet voorkomen.

Als inspreker heb ik gepoogd aan te geven dat de eigenaresse van de Rijn en de walkant, de Provincie, ons bewoners aan de Rijn een vergunning wil geven om je boot aan te leggen, voor zover dat de scheepvaart niet hindert (de Rijn is hier zeer breed, dus dat is geen belemmering) en je een afmeerconstructie optuigt.
De gemeente gaat nu verbieden zo een afmeerconstructie op te tuigen, ook voor dit gebied en gaat de bewoners daarmee verhinderen, enkel op dit deel, hun boot aan te leggen.

Als inspreker ben je in je tijd beperkt en kreeg ik geen tweede termijn.
Wat waren nu onder andere de reacties vanuit de commissie.
CDA er van Huut, ik ben blij met deze regeling.
In de Dwarswatering wordt het een puinhoop en de walkant heeft er daar onder te lijden.
Een totaal andere situatie, waar bij een natuurlijke aflopende walkant steigers tot ver buiten de oever zijn gebouwd.
In dit geval gaat het om beperkte constructies zeer dicht tegen de stalen/betonnen walkant ter bescherming van die walkant.
PVDA er Thunnissen, ik mag ook geen boot achter mijn huis leggen.
Nee natuurlijk niet, de Rijn is daar ter plekke zeer smal en het stuk bevindt tussen twee beweegbare bruggen.
Hier moet voor vrije manoeuvreerruimte voor het doorgaande scheepsverkeer worden gezorgd.
BBL er van Hoogt van BBL probeert met de opmerking dat hij niet tegen te treffen voorzieningen is, maar ze moeten wel kwaliteit hebben een brug tussen de standpunten te slaan.
Natuurlijk mag er op worden toegezien dat er niet met sinaasappelkistjeshout wordt gebouwd zegt hij.
Wees daarop gerust, wie een keer in een boot aan de wal afgemeerd heeft gelegen toen er een groot beladen zandschip langs kwam, weet dat iedere bootbezitter alleen voor degelijkheid kiest.
Mogelijk stelt de provincie bij de vergunningverlening daar zelfs strikte voorwaarden aan.
De tijd werd krap dus werd door de voorzitter Thunnissen samengevat, dat er dan maar een regeling moest komen dat zij die voor de renovatie een steiger hadden, die weer mogen oprichten.
De clou is nu juist dat vroeger geen steiger nodig was voor de hel Oude Rijn, ook tussen de Does en de brug A4 en nu nog steeds niet voor de rest van het beoogde gebied.
Dus hiermee geef je geen zicht op een oplossing.

Als burger zal ik mij schriftelijk tot het College en de raad wenden, aan brieflengte is geen beperking gesteld.
De mogelijkheden van beroep zullen zo nodig benut worden, maar is het niet zonde van de tijd en energie om ook deze eenvoudig te regelen zaken zo ingewikkeld te maken door ze ogenschijnlijk simpel af te doen: “We mogen dat besluiten voor de hele oever, dat is het eenvoudigst en daarom doen we dat ook”.
Voorstel is dat daar waar de eigenaresse van de bewoners afmeerpalen verlangt, de bewoners die afmeerpalen met een smalle vlonder mogen verbinden.
Om u een idee te geven, kijk naar de afmeervoorzieningen die de bewoners in Zoeterwoude bij de appartementen “De Drie Koningen” hebben getroffen. Dan heb je een kader.

Waarom dit verhaal tussen alle grote zorgen en belangrijke dossiers die Leiderdorp heeft.
Ik word treurig en bang, als ik bij zulke eenvoudige dossiers, die slechts gezond verstand en kennis ter plaatse vragen, plus communicatie tussen verschillende overheden, deze dossiers op een dergelijke wijze behandeld zie worden.
Deze situatie ken ik en elke opmerking in de commissie gemaakt en door mij aangehaald snijdt geen hout.
De samenvattende conclusie waarmee het stuk door gaat doet geen recht aan de situatie.
Hoe zou dat nu gaan bij ingewikkelder dossiers, waarbij minder gemakkelijk de werkelijkheid is te vatten?
Bovendien is mijn ervaring, dat als er een regeling is, deze verder op geen enkele wijze meer een opening biedt. Hoe redelijk een verzoek ook moge zijn.
Het is dan een onwrikbaar raadsbesluit.

Wouter Deelen