David Pinto: overheid moet stoppen met integratiebeleid
Binnenlands Bestuur Sociaal – 17 febr. 2012
De integratie van niet-westerse migranten in Nederland is volledig mislukt, stelt David Pinto. In zijn nieuwe ‘Canon voor Participatie en Diversiteit’ heeft de hoogleraar en trainer interculturele communicatie ook de oplossing paraat: participatie.
David Pinto laat er geen misverstand over bestaan: ‘De tweedeling op de arbeidsmarkt wordt volgens het CBS alleen maar groter. Het aantal autochtone werklozen neemt licht af, terwijl de werkloosheid onder migranten, en met name nietwesterse migranten, is gestegen. Momenteel is 23,4 procent van de jonge niet-westerse migranten werkloos, tegen 7,7 procent van de autochtone jongeren.’
Positieve geluiden als het verbeterde opleidingsniveau van migranten legt hij schamper terzijde. ‘Dat is vast beter dan dertig jaar terug. Maar van een patiënt die dertig jaar in coma heeft gelegen en nu weer wat kan praten, kun je niet zeggen dat het goed met hem gaat. Het gaat nog steeds belabberd. Voor die realiteit moet je niet wegduiken.’
Participatie
Pinto vindt dat de overheid zich ten onrechte richt op integratie. Voor hem is participatie het kernwoord. De mate van integratie is niet bepalend, zelfs niet relevant. Maar wat moet er dan veranderen om die omslag te maken ? Dat is de centrale vraag in Pinto’s nieuwe boek Canon voor Participatie en Diversiteit. Daarin zet Pinto uiteen dat ambtenaren, onderzoekers en politici ten onrechte uitgaan van de hiërarchie van menselijke behoeften volgens de piramide van Maslow, waarin zelfontplooiing wordt gezien als hoogste goed. Die eigenschappen schrijven ze vervolgens toe aan iedereen.
Maar bij niet-westerse migranten, die voor een groot deel van het platteland komen, geldt een andere hiërarchie van behoeften. In de ‘piramide van Pinto’ staat dan ook het belang van de groep, de goede naam van de familie en de eer bovenaan. Pinto: ‘Hier ligt een belangrijke oorzaak van de mislukking van het tot op heden gevoerde beleid. Het sluit niet aan bij de belevingswereld van migranten.’
In zijn boek maakt hij een onderscheid tussen fijnmazige (F-)structuren en grofmazige (G-)structuren. Veel niet-westerse migranten leven in een F-structuur. Voor vrijwel iedere situatie bestaat een gedragsregel. Terwijl er in de G-structuur, zoals die in veel westerse landen geldt, voornamelijk algemene regels gelden en het individu een grote vrijheid heeft om die zelf in te vullen. Pinto meent dat het weinig zinvol is ernaar te streven dat deze structuren opgaan in een gemeenschappelijke cultuur.
‘Uit onderzoek onder migrantenjongeren in verschillende landen is gebleken dat mensen die enerzijds vasthouden aan hun eigen cultuur, maar ook goed kunnen omgaan met de cultuur van het ontvangende land, de beste perspectieven hebben. Die participeren het meest. En de enige manier om dat te bereiken is de taal leren en je goed oriënteren op de maatschappij en de arbeidsmarkt. Dat is niet links of rechts, niet correct of incorrect, maar effectief.’
Kernwaarden
Volgens Pinto is het van belang dat mensen zich eerst afvragen wat hun eigen kernwaarden zijn. Als je die duidelijk hebt benoemd, kun je je verdiepen in de normen en waarden van anderen. Volgens zijn drie-stappen-methode is het vervolgens van belang om duidelijk grenzen te stellen en niet met de eigen waarden te marchanderen.
Hij geeft het voorbeeld van een kind dat in de klas brutaal wordt gevonden als het weigert de leraar aan te kijken. ‘Dat kind heeft misschien vanuit zijn cultuur geleerd dat het onbeleefd is om mensen recht in de ogen te kijken. Als leraar moet je je realiseren waar dat gedrag vandaan komt en kun je uitleggen waarom het zich thuis misschien op een bepaalde manier moet gedragen, maar dat hier in de klas andere regels gelden.’ Zo kan een kind vasthouden aan de eigen cultuur thuis, maar in de klas volgens de Nederlandse cultuur leven. Pinto: ‘Daar kan een kind beter mee omgaan dan dat het wordt bestraft.’
Maar begrip voor elkaars cultuur moet er niet toe leiden dat je je eigen normen en waarden opgeeft, vindt Pinto. ‘Als een migrant weigert opdrachten te aanvaarden van een vrouwelijke chef, dan is het goed dat beiden zich verdiepen in de beweegredenen van de ander. Maar uiteindelijk zal de chef toch tot de conclusie moeten komen: of je accepteert mijn leiding, of je ligt eruit.’
In de praktijk zal het er veelal toe leiden dat migranten zich zullen moeten voegen naar de normen en waarden van het ontvangende land. Dat vindt Pinto niet meer dan logisch. ‘Dat is een natuurlijk gegeven voor migranten in welk land ter wereld dan ook.’
Doelgroepenbeleid
Pinto vindt dat overheden zich nog te vaak ‘schuldig maken’ aan doelgroepenbeleid. ‘Je moet wel kennis nemen van het verschil tussen migranten en de ontvangende samenleving. Dat verschil is gigantisch groot. Dat moet je durven benoemen. Maar vervolgens moet je duidelijk maken dat er bepaalde normen en waarden zijn in deze cultuur waar je naar zult moeten leven.’
Voor gemeenten betekent dat volgens Pinto: ophouden met gescheiden zwemmen, bekostigen van feestjes en religieuze manifestaties. En stoppen met bekostigen van belangenorganisaties voor bepaalde groepen migranten.
‘Een aantal goedgebekte graaiers, met name van Marokkaanse afkomst, heeft een zwakke plek bij onze met overheidsgeld gooiende sinterklazen ontdekt en vakkundig weten uit te buiten. Die clubs zijn meer gericht op het behouden van eigen baantjes dan op emanicpatie van de achterban. Ze zijn niet doelgericht, maar stoelgericht’, aldus de professor.
En gemeenten moeten vooral stoppen met de dialoog aan te gaan over de in Nederland geldende kernwaarden. ‘Geen discussie aangaan, niet marchanderen, maar glasheldere grenzen trekken.’
Wijlen Pim Fortuyn had niet zoveel woorden nodig voor hetzelfde: de achterlijkheid van de rurale Islamiet. De beperkte etymologische kennis van de gemiddelde Nederlander zorgde vervolgens voor Godwiniaanse tsunami’s, maar Pim had volkomen gelijk.
Deze samenvatting van Pinto zijn ongetwijfeld boeiend ingestoken boek, prikkelt me niet om het te kopen. Ik zie veel gemeenplaatsen, vooral veel suggestie en (volgens mij) tendentieuze onwaarheid. Zo kan ik me totaal niet verenigen met platitudes als dat de ‘taal leren’ erg veel bijdraagt aan integrerende participatie. Het leidt er vooral toe dat men ‘snel weet wat waar te halen’. In Frankrijk ziet men het bewijs dat de taal kennen – wat het gros der Noord-Afrikaanse immigranten al deed – geen zier uitmaakt. Ja, men participeert lekker onderling in de banlieu’s.
Wat me opvalt is dat er twee begrippen in de samenvatting ontbreken, die volgens mij een essentiële rol spelen: tribaliteit en vrijheid.
Eén van de grootste dissonanten tussen de Afrikaanse migranten en de Europese werkelijkheid, is de tribale inslag van vrijwel alle Afrikanen. Sociaaldemocraten en ander droomvolk placht dit te negeren als anker, maar de ernstige excessen van de tribale culturen zijn het die ons bij uitstek opvallen bij de gebrekkige aanpassing. Punt is dat naast de tribale hiërarchie er ook tribale wetgeving en regressie hoort. Daar waar de tribale stempel nog minstens twee generaties blijft, ontbreekt het in de westerse culturen aan de wetgeving en repressie ter beteugeling van excessen. Wij denken in beschaving, een begrip en werkelijkheid die aan Afrika grotendeels voorbij is gegaan. De Afrikaanse migrant komt als het ware in een totaal nieuwe werkelijkheid, waar hij zijn primitieve geest en kennis niet of nauwelijks kan negeren, maar geen begrenzing weet in een tribale controle en repressie. Dat gekoppeld aan een nog zeer sterke patriarchale cultuur leidt precies tot dat wat in de gehele wereld Afrikanen tot de grootste uitdaging van lokaal gezag maakt.
Waarom de vrouwen in deze niet of nauwelijks opvallen, behoeft nauwelijks nader betoog. Vrouwen worden van nature minder door bronstigheid en (quasi)stoerheid gedragen. Dat is een genetische en hormonale werkelijkheid. Dat deze haast natuurlijke onderwerping de vrijwel onbetwiste patriarchale wereldinrichting heeft bepaald, zal wel vastliggen. De vrouwen passen zich dus van nature reeds aan en zullen, naar mijn mening, ook de sleutel naar de werkelijke integratie vormen. Als de ontwikkeling van tweede en derde generatie Noord-Afrikanen wordt gevolgd naar sexe, dan lijkt het een feit dat de dames het een veelvoud beter doen dan de jongetjes. Daar waar driekwart van de Marokkaantjes kennelijk door de criminele fase schijnt te moeten, zien we hun zussen inmiddels massaal studeren. Ze verrijken daadwerkelijk ons land, daar waar hun broers vooralsnog slechts voor verarming – letterlijk en figuurlijk – zorgen.
Mijn idee is dat onze belangrijkste bondgenoot de tijd is. In tegenstelling tot wat erg veel sociale opportunisten beweren – dat in ons rijke verleden assimilatie en integratie wel vlekkeloos ging – is nooit sprake geweest van snelle en geruisloze integratie van grote groepen nieuwkomers. Of dit nu Hugenoten, Sefardische Joden of Belgische protestanten waren, ze kenden allen hun assimilatieproblemen. Weliswaar was het vroeger veel meer dan nu geaccepteerd een eigen (sub)cultuur te behouden, het was echt geen automatisme dat men assimileerde. Vele mochten zich niet bij gilden of andere economische structuren aansluiten of werden, zoals alle Joden, helemaal buiten de geregelde nering gehouden. Assimilatie kostte toen ook al tijd. Zij die zich bewezen, konden echter binnen één of twee generaties aansluiting vinden. In hun kielzog ook de minder geslaagden. Welvaart was daarbij een belangrijke factor. De dedain van onze Gouden Eeuw, waarbij de Tulpencrisis van 1637 het einde van de waanzin van het toenmalige kapitalisme inluidde (zoals de ‘bubble’ bij ons einde vorige eeuw plopte), betekende ook dat in Nederland minder ruimte voor de gelukszoeker kwam. De geschiedenis vertoont opvallende parallellen met nu.
Tijd is de beste heelmeester. Een andere factor is de beperking van de te assimileren groep. De tegenstanders van de PVV – in hun strijd tegen ‘bruin’ blind geworden voor de rede(n) – putten zich vaak uit door te stellen dat het met die instroom wel meevalt. Het haal je de koekoek. De instroom van verarmende tribale migranten is zelfs met 1,000 mensen al te hoog. Zonder dat Europa het ooit zal toegeven, is de tientallen miljoenen toestroom van met name Afrikanen, mede debet aan de crisis. Dat geldt overigens vooral voor het Iberische schiereiland en Frankrijk. De problemen zijn daar een veelvoud van de onze. Zolang de EU echter meent haar waanzinnige archaïsche beleid van open grenzen onbekommerd te moeten blijven opleggen, staat de kraan open. Dat dit mega naïeve beleid een opmaat is naar (nog) meer naar fascisme neigende groeperingen en electoraten ontgaat de sociaaldemocraten, die Europa al vijftig jaar leiden. De onwerkelijke Europese beleidsuitgangspunten dat de grenzen koste-wat-kost open moeten blijven, is zoals een bekende (zeer linkse) komiek uit de VS ooit prachtig samenvatten ‘like screwing for virginity’. Het komt recht in je gezicht terug!
Pinto, zelf vermoedelijk een nazaat van een Sefardische Jood en dus in de familielijn vermoedelijk meer dan bekend met de uitdagingen van de diaspora en onderdrukking, vertelt trouwens veel zaken die wel juist zijn. Althans, waar ik mee instem. Zijn veroordeling van het weerzinwekkende positieve discriminatiebeleid in Nederland deel ik volkomen. Ik heb me altijd kapot geërgerd aan dat soort beleid. Het werkt bovendien niet of juist tegen. Zoals dit met positieve discriminatie van iedere groepering, sexe of religie gaat. Ook deel ik het uitgangspunt volkomen dat er grenzen getrokken moeten worden. En dan grenzen in de zin van kaders.
Pinto waagt zich helaas niet aan wat ik wel doe. Het sterk beteugelen van de toestroom. De grenzen in Europa moeten dicht voor kansarmen. Ik hoor in reactie daarop de verontwaardiging bij vele, maar dat deert me niet. Niet nadenken is de deugd voor het gepeupel. Afrika kent nog 1 miljard inwoners, waarvan het gros graag onze rijkdom komt plukken. Het Midden-Oosten en Azië kennen nog vele tientallen miljoenen die ook graag hierheen komen. Met gemeenplaatsen als ‘moet kunnen’ kom je er niet. De Mouro’s van deze wereld uitlichten en tot Mr. Sneu van de week benoemen, is een goedkoop (c.q. duur) demagogisch trucje. Dat werkt even. Is de wereld geholpen met totale nivellering? Sommige Maoïsten en overigens weer sterk in opkomst zijnde simplisten zullen zeggen ja. Het is hun prerogatief om lekker dommig te kunnen doen en zijn. Weldenkende mensen realiseren zich dat de ontwikkeling en rijkdom van grote delen van de wereld op de lange duur de enige kans voor de onderontwikkelde gebieden zijn. Nivelleren leidt tot stilstand of achteruitgang, zoals Europa kende tussen pakweg 600 n Chr en 1500 n Chr. Als we daar naartoe terug willen, moeten we de grenzen wijd open laten staan.
AG
22 februari 2012
Snelle en pittige reactie AG. Dank hiervoor.
Discutabel onderwerp waarbij de meningen nog wel eens heftige reacties kunnen oproepen. Denk zelf ook dat de tijd hiervoor rijp, en misschien wel overrijp, is.
Sjoerd Postma
22 februari 2012
Gisteren was er de documentaire over de roemruchtige 6e maart 2002, toen Fortuyn de zoutpilaren van de oude politiek stuksloeg. Ik zag Hans Dijkstal weer, de man die me overhaalde voor het eerst geen VVD te stemmen. Ad Melkert, de meest door mij verachte politicus ooit. Rosemöller, de miljonairs revolutionair en een Balkenende aan de vooravond van een serie kabinetten die net zo marginaal waren als de meeste vooroorlogse. Was stond Nederland op die 6e maart 2002 nog veel kommer en kwel te wachten, zo kort na 9/11 en zo kort voor onze nationale ’22e november 1963′.
Als je hoort waar Fortuyn anno 2002, nog slechts 10 jaar geleden, voor werd uitgemaakt door linkse fascisten. Ongelofelijk. Voor Hitler, Musollini, Hollandse Haider, politici die hem Godwiniaans tot een bruin heerschap verheffen met de meest bespottelijke WO2 metaforen. Ongelofelijk. De simpele, simpele geesten! En Fortuyn had zo gelijk in veel van zijn vaststellingen. Overigens, evenzo als de populist Wilders, had hij een aantal volgelingen waar je niet vrolijk van werd. Eén van de ergste, staccato Harry ‘als ik geen miljoenen had, had ik geen enkele vriend’ Mens en de zijïge maar ook zo listige Marco Pastors waren gisteren weer eens prominent in beeld. Yech. Toch was het geweldig te zien hoe de flamboyance van Fortuyn, het diepgewortelde en überarrogante despotengedrag van bijvoorbeeld een Melkert feilloos bloot legde. De sneue narcisus schijnt er nog niet over te willen praten. Hoe goed is het dan geweest dat iemand die meende dat hij werkelijk het beste was wat Nederland overkwam, door Pim werd getorpedeerd, zoals een langzaam cruiseschip het altijd van een onderzeeboot verliezen zou. Zelfs zonder dat Fortuyn ooit regeerde, heeft hij ons een immense dienst bewezen. Overigens, ik zeg het er maar even bij, heb ik die verkiezingen geen LPF gestemd. Was dat wel van plan, maar op een overledene stem je niet. Dat was 15% van Nederland niet met me eens. Maar ik heb voor grotere uitdagingen gestaan :)
Overigens: nooit gedacht dat mijn veel te ver naar het populisme opgeschoven vriend (quod non) – ‘petit Bonaparte’ Sarkozy - Het nog eens met me eens zou zijn. Is dat wel zo bemoedigend als het lijkt …?
http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Buitenland/332650/Sarkozy-Er-zijn-te-veel-buitenlanders-in-Frankrijk.htm
AG
7 maart 2012
Beste Allert,
Ben het in grote lijnen zeer eens.
Enkele opmerkingen van mij ter toevoeging.
Wij zijn doorgeschoten in de top van de pyramide van Maslow met het ideaal zelfontplooiing. Ieder mag net zo lang leren voor wat hij of zij belangrijk vindt zonder dat het enig nut heeft voor de maatschappij. We komen om in de kinderpsychologen die hun eigen markt opeisen en zo hebben we 280.000 kinderen met een keur aan rugzakjes. Door het groepsbelang volledig uit het oog te verliezen en al op 2 jarige leeftijd, ja wil je een beetje markt hebben voor deze luiden moet je al vroeg beginnen, het individuele belang te stimuleren maken we de gemeenschap kapot.
Zwakken hebben recht op bescherming van de gemeenschap zolang daar niet de gemeenschap aan ten onder gaat. Dus iets aan gevoel voor groepsbelang mag echt wel terug komen.
Verder verbaasd het me dat in dit land van zogenaamde hoge educatie de media zo ongehoord kunnen manipuleren in het gedachtengoed van de mensen. Dat men in de linkse kerk dhr. van Dam als kandidaat partijleider voor de PVDA bij de Wereld draait door afschiet om een paar uur later dhr Samson bij Pauw en Witteman op het schild te hijsen is al apert.
De rechtzaken, nog onder de rechter, worden in talkshows uitgevochten, tv programma’s worden steeds smakelozer en als klap op de vuurpijl de FNV reclame tegen korten op de sociale werkgelegenheid (veel groter dan in de ons omringende en dus kennelijke associale westerse wereld).
Deze reclame is een copie van de smakeloze en gevaarlijke propaganda uit nazi Duitsland, waar steevast de tevredenlachende jood werd afgebeeld die het Duitse volk beroofde. Hier de plaatjes van hen die geraakt denken te worden van de bezuinigingen en de lachende Rutte er tussen door.
Men vergeet snel, links verwijt rechts in termen van bruin hemden, maar bedient zich van metaforen uit de nazigeschiedenis.
Het komt niet meer goed denk ik.
Als metafoor: een elftal met elf individuele topspelers is gedoemd te verliezen tegen een minder ver opgeleid team wat bereid is gezamenlijk de strijd aan te gaan.
Als laatste, kenniseconomie slaat wel op kennis die toevoegd en, bij de mondialisering ook exporteerbaar is, kennis die alleen in het systeem rondzingt, er meer financien uittrekt dan het in waarde toevoegt, die holt het systeem gewoon uit. Dus leer niet voor de zelfontplooiing, maar leer voor een vak waar vraag naar is, waar de gemeenschap wat aan heeft en binnen dat kader pas zo dicht mogelijk bij je passie.
Wouter Deelen
Wouter Deelen
14 maart 2012
Zoals vaak zijn we het eens, Wouter. Over nuances kunnen we best een boom opzetten, maar daarmee missen we hoofdzaken. Doen we dus maar niet.
Wat mij vooral opvalt is dat de mens in de ontwikkelde wereld, in West-Europa bij uitstek, bezig is de mens te ontmenselijken. We ontaarden, en dan niet in de zin van allerlei dogmatische overwegingen (want God bestaat niet), maar in de zin van ontkenning van biologische feiten. Ik zit eigenlijk te wachten tot we een alternatief voor zuurstof in het verbrandingsproces ontwikkelen, zodat we ook daarin de natuurlijke wegen kunnen gaan ontkennen. Want dat doen we.
Een begrip als xenofobie is zwaar beladen. Zeker in Nederland. Ik ken eigenlijk geen schijnheiliger land dan het onze, wat dat betreft. Dat xenofobie een heel natuurlijk afweermechanisme is met wezenlijke waarde, ontgaat onze nationale pedagogen, zoals die vermaledijde beroepsgroep bijkans alle essenties ontgaat (anders dan de Stapels subsidies die ze voor non-issues kunnen verdienen …). Nee, xenofobie is volgens de ‘Moralische Überklasse’ in Nederland aan nazisme neigend rasdenken, wat met wortel en tak moet worden uitgeroeid. Dat daarmee juist een middel ontstaat dat erger dan de kwaal is ontgaat dezelfde moralisten. Zoals het de ganse VARA ontgaat dat er naast de PvdA nog een heel scala aan smaken en geuren is, die wel zonder dagelijkse televisiepropaganda electoraat verwerven.
Xenofobie is een instinctieve eigenschap. Instinct krijgt de mens mee van de natuur om lijfsbehoud te bevorderen. De neiging van de mens zijn territoir te bewaken tegen vreemde indringers is puur natuur. Dat dient het doel het territoir te bewaken tegen verovering door de ander, maar evenzo tegen vreemde ziekten, vervuiling en bewaken van de nakomelingen. Dat soort instinctieve eigenschap conditioneer je niet even weg met ambities dat we onze grenzen massaal open zetten en Jan en Alleman van harte uitnodigen om de Westeuropese beschaving leeg te melken. Want dat gebeurt er op dit moment.
Europa is aan het kantelen. In weerwil van de domme ganzen onder ons, zoals een Vogelaar, is er helemaal geen sprake van een verrijking door de toestroom uit Afrika. Afrika is het failliete continent, overigens al sinds jaar en dag. Afrika is nimmer succesvol geweest. Het toestromen van de volkomen kansloze Afrikaanse medemens is inmiddels zo massaal geworden dat het alle West-Europese economieën een anker aan het been is geworden. Italië, Spanje en Frankrijk liggen fataal voor anker en hebben een megaprobleem aan hun boezem. Het noopte Sarkozy recent tot boude uitspraken, zoals Le Pen al jaren deed, en waar tot voor kort geen Franse President zich aan waagde. Maar Frankrijk staat het Afrikaanse water aan de lippen. En van Brussel mag er geen regulering plaatsvinden. Brussel is namelijk het zacht geworden eitje van sociaaldemocratisch Europa als het aankomt op sociaal-maatschappelijke wetgeving en het hardgekookte eitje als het de economische terreur uit de hoofdstad van de meest noordelijke bananenrepubliek van de wereld betreft.
Dat we een weg volgen die Europa juist zal leiden tot wederom sociale oproer, ongelijkheid en wellicht zelfs oorlog, heb ik in 2001 al eens voorspeld aan de vooravond van de Euro. Brussel is van een geneugte een last aan het worden. Het ‘mondje nooit genoeg’ van Europa is ver doorgeslagen. Veel te ver. En niemand die de controle weer terugkrijgt. Ik voorzie aaneenschakeling van crises en een steeds grotere verdeeldheid in Europa. In navolging van Griekenland en Italië, zelfs Denemarken, zullen steeds meer landen de regulering aan hun laars gaan lappen. Europa zal weer desintegreren, puur omdat het zich misvormde langs de sociaaldemocratische mal, dat leidde tot dogma’s die de Paapse wetgeving van weleer qua wezenlijke vrijheidsbeperking haast overtreffen. Ook de liberalen, althans de stroming die zich laaft aan dogmatische privatisering zoals de landelijke VVD, is ziende blind en toe aan een flinke afstraffing. Als je als blinde paarden rondjes blijft rennen, loop je vroeg of laat naast de baan. Dat is wat in Nederland en in Europa al minstens tien jaar gaande is. Gebrek aan zelfreflectie, gebrek aan zelfkritiek en vooral gebrek aan het inzicht dat de wereld zo complex is geworden, dat streven naar nog meer democratie en nog meer ‘rechten’ slechts een tegengesteld effect zal sorteren: anarchie en chaos.
AG
19 maart 2012
Allert,
De hoofdlijn van ons denken is gelijk. In mijn argumenteren heb ik voor mezelf als richsnoer dat hoofdzaken een verzameling nuances bijeen is en dat het goed is te kijken welke nuances buiten de hoofdlijnen van het onderwerp vallen en hoeverre deze nuances het totaal disproportioneel beinvloeden.
Dat vanuit mijn eigen perspectief, omdat ik van daar uit de wereld beschouw, zoals een ieder, alleen niet ieder is zich dat ook bewust.
Laat onverlet dat ik steeds voor steekhoudende argumentatie ontvankelijk ben en dat deze laatste impulsen mijn blikveld kunnen verleggen.
Xenofobie is er vanuit de eerste aanleg voor lijfsbehoud schrijf je en ook dat onderken ik. Maar zoals bij alles kan dat doorschieten. De huidige jongere generatie die vanuit cappuchon, achter zonnebril, met hoofdtelefoon op denkt te communiceren via mobiel, twitter, hyves, facebook etc., wat ze social media’s noemen, maar zich te pletter schrikt als je ze rechtstreeks aankijkt of aanspreekt, zijn in hun xenofobie doorgeschoten en hebben zich wat bijdrage aan de maatschappij afgericht van de roedel die wij in wezen vormen. Alles wat in onze redenering als hoofdzaak wordt benoemd komt doordat de westerse leefwereld (en hier treffen we elkaar volledig) volledig los is van de verbondenheid met de aarde en de weg die wij via de evolutie hebben afgelegd. Als we het niet zien, niet hoeven zien, bestaat het niet.
Of het nu om zogenaamd schone energie gaat, die op de plek zelf schoon is, maar elders vervuild wordt opgewekt, of het de melkdrinkende natie aangaat die kalfsvlees dierenbeulerij noemt, niet wetend dat een koe steeds weer moet kalven om melk te blijven geven en de helft van de kalfjes stiertjes zijn, waar ook in de natuur op die schaal geen ruimte voor is en dus gedoemd zijn onder te gaan, of het het draagvlak van intergratie betreft (vanuit het eigen warme nest beredeneerd en de druk op minder kansrijken wegredeneert) het zijn steeds ogenschijnlijk details die samen wel de hoofdlijn vormen en die leidt bij ongewijzigde koers inderdaad tot anarchie en chaos.
Dus Allert bedankt voor je bijdragen en we treffen elkaar wel weer!
Wouter Deelen
Wouter Deelen
21 maart 2012