Het is de laatste jaren weer in zwang, om vanuit de politiek hel en verdoemenis te preken als de denkbeelden van de preker niet stipt zouden worden gevolgd. Historisch is het doempreken natuurlijk allang een gevestigd instrument om het ‘domme gepeupel’ in het gareel te houden. De Kerk voer er eeuwen lang wel bij, zij het dat zo nu en dan wat zieltjes moesten sneven op brandstapel, het blok of – bij gebrek aan feeksig drijfvermogen – de stadsgracht. Het instrument van verdoemen is inmiddels echter allang weer ‘non-religieus’ geworden. Na de Tweede Wereldoorlog raakte het een tijd lang wat uit beeld. Het ‘Gaat u lekker slapen’ van Colijn – niet toevallig één van de hoofdveroorzakers van onze eervorige ‘grootste crisis’ met zijn kwalijk dogmatische vasthouden aan de Gouden Standaard – was één van de laatste staaltjes van politiek doempreken.

Doemdenken is iets anders dan aan waar- en werkelijkheden refereren in tegenspraak op andermans ideeën of voorstellen. In de retorica wordt oppositioneel denken, praten en redeneren vaak lichtvaardig tot doemdenken gedevalueerd. Dat is echter meestal onjuist en onwerkelijk. Doemdenken is redeneren en denken in de trant van totale kaalslag, apocalyptische beelden, wereldcrises en overige vormen van Bijbelse plagen. Het is een superlatief, meestal bedoeld als overdrijving middels opperste bangmaking van de ontvangende partij.

Dat doemdenken is weer helemaal terug. Het is deze keer niet te koppelen aan een religie, tenzij ‘het milieu’ het nieuwe dogma is. Het ‘wij zijn slim en u bent dom’ gedachtengoed ligt eraan te grondslag. Anders gezegd: “wij – de elite – bepalen wel wat goed voor u is”. In het Leiderdorpse was dat heel sterk aanwezig bij de W4 debacle. Oppositieleden met argumenten en juiste onderbouwing van zaken werd geridiculiseerd met de meest vreselijke verwensingen en bangmakingen. De oppositie werd door Victor Molkenboer – toen nog schepen in plaats van schout – geridiculiseerd en zijn plan voor ‘Leythendorp Superior’ straffeloos verheerlijkt. O wee als je daartegen in ging. Het zou het bankroet van Leiderdorp betekenen. De pers was jarenlang volledig ingepalmd en kritiekloos en vrijwel de gehele politiek liet zich gijzelen, onder straffe aanvoering van PvdA en CDA en laffe medewerking van GL. Het werkte. Er was in Leiderdorp geen oppositie tegen W4 mogelijk. Dat het uiteindelijk bleek dat juist de paar oppositieleden gelijk hadden gehad en het College en haar klap- en stemvee ongelijk, deed daaraan niets af. Achteraf gelijk krijgen loont immers niet en daar maken sluwe politici op haast natuurlijke wijze gebruik van. Zij bezitten de eloquentie en het charisma om het doemdenken te verpakken in een voor hunzelf gunstige context.

Doemdenken en inhoudelijk beargumenteerd en onderbouwd tegenwerpen zijn dus twee ongelijken, maar ze worden desondanks vaak verbonden door volksmenners. Ze worden vereenzelvigd, door de ‘doelen’ van het oppositioneel geluid. Een kabinet, een bedrijf of een economische sector preken graag hel en verdoemenis en iedere buitenstaander of oppositioneel type wordt verketterd of geridiculiseerd. Het doemdenken van nu is echter voor de verandering niet in de handen van de linkse Kerk. Wie hoort immers het staccato gezever en geklaag van een Socialistische Partij nog? Dat is allang tot ‘the usual buzz’ verworden. Nee, het doemdenken wordt vooral door rechtse politici en schaamteloze kapitalisten gebezigd. En over hen die hun hel en verdoemenis bestrijden, wordt de lof der zotheid gegoten!

Doemdenken

Het is geen toeval geweest dat het een Jezuïet was, die doemdenken herintroduceerde. Balkenende, toch al befaamd om zijn misplaatste exclamaties – zijn tragische ‘waar is toch die VOC mentaliteit’ is reeds een klassieker – preekte hel en verdoemenis zouden wij in 2005 als Nederland in een referendum ‘neen’ tegen de Europese grondwet zeggen. De muren van Jericho – een metafoor voor de muren rond de Unie – zouden instorten. Nederland zou zich onmogelijk en volslagen belachelijk maken in Europa en het einde van de Unie zou nabij zijn dankzij – niet ondanks, wat oprechter zou zijn geweest – de Nederlandse burger. Een ander staaltje van apocalyptisch voorzeggen was de ‘tour du monde’ die Balkenende en frater Verhagen ondernamen in prelude op ‘Fitna’ van Geert Wilders. Heel de wereld werd profylactisch diplomatiek ‘afgestempeld’ en bezworen om lokale rellen wegens Fitna direct te smoren, omdat het Nederlandse volk in weerwil van Wilders in feite heel moslim knuffelig was. Bos en Balkenende – vermoedelijk ooit in de toekomst getypeerd als het slechtste of een der slechtste staven der kabinetten na de oorlog – zullen ongetwijfeld roepen dat dankzij hun diplomatie in de wereld, Fitna niet tot rellen leidde. Onderwijl had men vele doempreken in binnen- en buitenland gegeven, die het inhoudelijk gehalte van het gevreesde Fitna ver overstegen qua opruiing. Want Fitna nam vrijwel niemand serieus, maar de premier en zijn Hekking (nog) wel.

Toen de kredietcrisis (2007) aanstaande was, hadden we – met recht – doemdenkers in ons midden. Economen zoals Willem Middelkoop, die de enorme crisis aan zagen komen. Ondergetekende verkocht al in 2006 al zijn aandelen, omdat de schuldenberg in de wereld zo hoog leek op te lopen dat een barst in de zeepbel niet kon uitblijven. Als een volslagen amateur als auteur dezes met slechts wat atheneum economie en een beetje gezond verstand zoiets inziet, waarom dan niet een Minister van Financiën? PvdA’er Wouter Bos echter, deed een Colijntje. We moesten rustig gaan slapen, de crisis in Amerika zou niet zomaar naar Nederland overwaaien. Mede daarom bespaarde het Kabinet Bakellende IV nauwelijks, tot groot ongenoegen van de VVD. Kort nadien viel Lehman Bros om. Iedereen kent de gevolgen. Wouter Bos had opeens tijd nodig om de kinderwagen wat vaker aan te duwen. Ondertussen had hij wel twee banken voor ons aangekocht.

Met het failliete Griekenland binnen de monetaire unie waar wij aan mee schijnen te doen, zijn nieuwe doemprofetieën ontstaan. Het mooiste is dat de ene doemdenker de andere tegenspreekt, dus doem moet ons lot uiteindelijk wel zijn, zou je denken. De één spreekt uit dat Griekenland koste wat het kost in de Euro moet worden gehouden, omdat anders de gevolgen van de Kredietcrisis van 2007 overtroffen zouden worden door een verkruimelde Akropolis. De andere stelt juist dat een redding van Griekenland apocalyptische gevolgen voor Europa zal hebben, omdat we het geïnvesteerde geld nooit meer terugkrijgen en andere Euro landen met wankele begrotingen nu denken dat ze ook gered zullen worden.

De politici, vooral die op links, preken momenteel doem en hel over het kapitalisme en vooral het neoliberalisme. De nationaal ongekroonde kampioen liberalisme bashen is de SP’er Roemer, die iedere keer als ik hem op televisie zie me weer heel patriarchaal richting keuken doet uitroepen dat de hamsterweken weer zijn uitgebroken. Het is echter zelfs de PvdA tandem “Zak & As” – Job Cohen en Ronald Plasterk – gelukt om de verdoemenis van de, immers ook door de sociaaldemocraten omhelsde, neoliberalistische samenleving inmiddels te preken. Het neoliberalisme is de schuld van alles en moet deaud. Dat is de boodschap van links. Zo niet, dan is de onderkant van de samenleving gedoemd. De oplossing vanuit links is voor de hand liggend: het wetboek van Strafrecht moet worden uitgebreid met een sectie over ‘misdadig succes’. De straffen op succes moeten flink worden verhoogd terwijl de bonussen voor falen aanzienlijk dienen te stijgen. In sociale hoek heet dat ‘rechtvaardige herverdeling’. Ik doe niet zo gauw aan doemdenken. Ik denk dat het Nederlandse volk zo verstandig is dat het bij meerderheid inziet dat de socialisten de politiek al 25 jaar niet veel nieuws meer bieden, en dat een duo zoals “Zak & As” Nederland wel satire biedt, maar geen ‘alternatief’. Toch is ook Europees de socialisten een doekje voor het bloeden gegeven. De bankbelasting wordt ingevoerd. En daarover valt veel te zeggen.

De bankbelasting

Je hoorde en zag het aankomen. De banken hebben de kredietcrisis van 2007 veroorzaakt. Dat vindt men. Dat de banken een symptoom en geen oorzaak waren, doet er niets aan af. De banken moeten worden gestraft. Banken staan symbool voor kapitalisme, voor graaien. En toegegeven, als je Gooische fossielen als Boele Staal inzet om je als sector te vertegenwoordigen richting ‘maatschappij’, dan doe je ook heel erg je best om je als sector als kapitalisten en grootgraaiers te profileren. Als ik Boele Staal hoor spreken – en bovendien naar hem luister – word ook ik bijna voorstander van een belasting van banken. Boele Staal is de juiste man op de verkeerde plaats.

Omdat er heel veel banken moesten worden gered, die in problemen kwamen vanwege de derivatenhandel dominoramp in 2007, bedacht men een bankenbelasting als een genoegdoening. Alsof de banken werden gered vanwege de noodlijdende directies of aandeelhouders! Welnee. De banken werden gered omdat de maatschappelijke gevolgen veel te groot zouden zijn als er een decimering zou plaatsvinden. Het waren de gewone rekeninghouders – Jan met en Jan zonder Pet – die moesten worden gered. De enige die Jan zonder Pet extra hielp, was nota bene Wouter Bos, de sociaal democraat. Die vond dat hij woekersparende vermogende Nederlanders in IJsland in plaats van gewoon 40,000 euro maar liefst 100,000 euro staatsgarantie kon toezeggen! Overigens niet uit zijn eigen ruif, maar die van u en mij. Ik opteerde direct voor een politicibelasting om dat soort weggeefprojecten te kunnen financieren in de toekomst, maar Wouter was al weg. In schaamte deed hij een half jaar alsof hij matriarchaal was geworden om vervolgens zelf lekker te gaan grootgraaien bij een van de overbodige grootadviseurs in den lande. Zoals we weten eindigt niemand binnen de PvdA meer zoals Den Uyl. De lijst miljonairs ná een PvdA carrière overstijgt die van alle partijen. Dat realiseert u zich toch, als u die partij wederom het vertrouwen geeft? Partij van de Afgunst, totdat er zelf kan worden gegraaid. En dat is geen doemdenken – au contraire!

De bankenbelasting betalen de gewone burgers. Dat weet iedere socialist in Europa. Maargoed, de Unie is in tegenstelling tot wat populistische roeptoeters als Roemer zeggen, ook helemaal geen liberaal of neoliberaal product, maar een socialistisch kindje. Zowel de economische als de monetaire unie zijn in hoofdzaak geboetseerd uit sociaaldemocratische klei. De essentiële bewegingen vonden plaats in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, waarbij de sociaalchristenen en sociaaldemocraten in Europa domineerden. Daarom distantieerde het conservatieve Engeland zich ook zo van de unies. Het waren met name mannen als Helmut Kohl (sociaalchristen) – die met zijn visieloze rappe samensmelting van zijn twee Duitslanden ook bijna zijn thuisland om zeep hielp – en Francois Mitterand (socialist) die het Europa van nu vormden. Kohl was daarin zo dominant dat een bepaald niet rechtse sociaalchristen en globalist als Ruud Lubbers met hem meermaals in aanvaring kwam. Het verdrag van Maastricht uit 1992 legde de basis voor zowel de politieke als de economisch-monetaire unie. Het waren Kohl en Mitterand die de controlerende en (be)dwingende instrumenten buiten de Unie afspraken hielden. Hoewel Nederland er toen en nadien flink op aan zou dringen sancties te zetten op overtreden van monetaire afspraken, werd dat door de meeste Europese landen inclusief Duitsland tegengehouden. Als doekje voor het bloeden mocht Nederland de eerste monetaire baas leveren, de onvolprezen Wim Duisenberg.

Dat banken zich inmiddels hebben ontpopt tot volledig commerciële bedrijven, waar gewoon geld wordt verdiend, schijnt inmiddels als immoreel te moeten worden bestempeld. Merkwaardig, dat een economische gemeenschap zoals de EU, mede ontwikkeld om de geconsolideerde Europese economie te versterken en te vergroten, een banksector dergelijke rechten ontzegd. Des te merkwaardiger, daar banken juist de motoren van de economie zijn. Immers, zonder uitlenen van geld stokt de economie. Als we alles moeten doen met slechts het geld wat we werkelijk bezitten, vertraagt de economie tot nul met vervolgens een decennialange krimp. Banken zorgen er echter voor dat overheden, bedrijven en particulieren kunnen investeren. Het investeren levert activiteiten op. Op ons geld zitten niet. De bankenbelasting leidt dus – zouden de banken het werkelijk zelf betalen – tot een economische vertraging van enorme proporties. Maar – dat hebben de politici allang overwogen – onze bestuurders weten dat die bankenbelasting bij u en mij wordt weggehaald. Zoals de accijns op tabak, alcohol en brandstof ook bij de gebruiker worden gehaald. Het is dus gewoon een extra indirecte belasting voor de burgers. En als de banken het nu maar gewoon omslaan per transactie, worden vanzelf de meer vermogende en meer handelende bankklanten het zwaarste aangeslagen. Is dat even mooi sociaal geregeld? Jammer alleen dat de politiek er zo oneerlijk over is.

Gerrit Zalm

Gelukkig hebben we Gerrit Zalm. Een gluiperd van ongekend formaat. Ik heb wel eens met de man gedineerd. Hij kwam de VVD Leiderdorp bezoeken. Schichtig liep hij de keurig georganiseerde evenementen af, overal en nergens zijn sigaretje rokend, ieder hem aankijkend oog vermijdend. Hij verloochende zijn PvdA wortels niet. Hij kan ongelofelijk goed slijmen en draaien, hoewel hij mensen nooit aankijkt. Een leugentje of smoesje wordt gevolgd door het reflexmatige lachje, waarbij de hardste leugen of de lastigste vraag wordt ontweken met een korte geacteerde lach met de bekende nekbeweging. Even het hoofd in de nek, vooral bij de grote leugentjes. Gerrit Zalm is een geboren politicus. Vertelt kleine en grote leugentjes als tweede natuur, reflexmatig. Kwam niet voor niets voorbij in het dossier DSB. Hij was onze langstzittende minister van financiën. Geholpen door een hypersterke economische tsunami, die ertoe leidde dat droompredikers (de minstens zo gevaarlijke tegenpolen van de doempredikers) spraken van een ‘nieuwe economie’ – ofwel een economie zonder grote (neerwaartse) herstelbewegingen – en geloofd werden, leek hij een erg goede schatbewaarder. Zalm, die werkelijk enige tijd zijn best deed om de monetaire unie een sterk apparaat met repressieve macht te laten worden, verloochende ons echter. Hij liet zijn eisen volledig varen, beloofde ons niets dan voorspoed met die euro, en vertrok nadien als minister om bij een schimmige bank een beetje te gaan cashen. Zijn staatssecretaris Wouter Bos was hem niet vergeten. Toen de vazal meester was geworden, werd de oude meester gevraagd om het genationaliseerde vehicle Fortis-ABN AMRO te gaan leiden.

Zalm presteerde het vandaag – zondag 4 september 2011 – om te gaan doempreken over bankbelasting en de euro. Dat de bankbelasting aan klanten wordt doorberekend, is geen nieuws. Dat had iedereen al bedacht, was ook de (eigenlijke) opzet. Over Griekenland en het immer zurige VVD orakel Bolkestein zijn recente oraties had Zalm ware woorden, althans, ze konden me bekoren. Maar toen kwam het: “Als de Euro uiteen zou vallen, zou een recessie ontstaan waarbij de jaren dertig nog slechts een schijntje waren”. Wat een gecertificeerd gelul! Wat een doempreek!

Als de Euro morgen voor lokale valuta moet worden ingewisseld, dan is er geen crisis zoals in de jaren dertig. Als dat wel zo is, dan verklaart Gerrit Zalm zich een nog grotere leugenaar en slangenbezweerder dan hij al was. Hij is het die ons naar de Euro leidde en ‘peace in our time’ predikte met die geweldige monetaire eenheid. Ik weet niet hoe het u lezers vergaat, maar ik heug mij heel vette negentiger jaren. We verdienden goud, we konden ons alles permitteren en de economische groei was schier eindeloos. Dat was met de gulden, mark, frank, lire, drachme, peseta en kroon als dagelijkse betaalmiddelen. Wij stompzinnige zonderlingen beseften kennelijk niet dat het eigenlijk ontzettend slecht ging met ons en dat de euro ons gered heeft van een reprise van de jaren dertig. Zalm opteert vandaag dus eigenlijk voor een standbeeld naast Michiel Adriaanszoon de Ruyter, omdat hij ons een eigentijds Chatham heeft gegeven: de Euro. Zonder die euro waren we gedoemd geweest, ergo, als we hem nu weer inleveren, steken we collectief de Styx over zonder dat we twee euro op de ogen hebben kunnen leggen om de veerman te betalen. Non-existentiële vraag: wie betaalt de veerman? Ikzelf vermoed de Chinezen, die met hun enorme Dollar voorraad het economische lot van de gehele wereld toch al in handen hebben.

Doempreken is voor losers

Zalm dus, met zijn doempreek. Mensen die doem preken, zonder dat ze dat ook maar fractioneel waar kunnen maken, zijn losers. Het zijn letterlijk of figuurlijk (in Zalm zijn geval: beide) hele kleine mensjes. Als je doem moet prediken om je boodschap te laten landen, mis je kennelijk de statuur en de geloofwaardigheid om inhoudelijk je gehoor te overtuigen. Heel Nederland voelde plaatsvervangende schaamte toen een van weinig testosteron voorziene premier Balkenende ineens met (veel te) hoge stem van de kansel stond te schreeuwen “waar is toch die VOC mentaliteit?”. Niemand die antwoorden durfde “nou, gewoon, zo rond de knoflookgrens, waar zwart geld en morshandel nog steeds gewoongoed zijn”. Want dat is natuurlijk de werkelijkheid. De VOC zelf was immers nooit zo rijk, maar wel de tussenhandel. En dat is nu precies wat onder de knoflookgrens speelt. De staten zijn arm, maar de volken rijk. Wij ‘Ollanders hebben geen oude sokken meer. Wij hadden een Boerenleenbank. In ons buurlandje België heeft men de oude sok nooit helemaal afgeschaft, maar in het Mediterrane zit het pensioen vrijwel volledig gewoon in de oude sok. Traditioneel vertrouwt men daar de overheid niet, en, zo blijkt, terecht. Het wordt ons voorgespiegeld alsof die landen straks volslagen failliet gaan als de vergrijzing toeslaat, maar niets is minder waar. Wij hebben alles transparant in de boeken, zij niet. Wij hebben de spaarboekjes, zij de holle matras. Wij betalen de belasting en krijgen dan de helft terug, zij betalen geen belasting en houden het volle pond. Wie doet er nu iets niet goed? Zijn de Grieken gek of zijn wij door de Ouzo bevangen?

Doempreken is voor losers en niet alleen omdat ze altijd ongelijk hebben. En omdat het losers zijn, krijgen ze nauwelijks gehoor. Wie neemt Gerrit Zalm nou nog echt serieus? De man die alles weglacht met zijn pathologische zenuwlachje. Die man vraag je op gesprek voor het ontspannen tv momentje. Wie neemt Balkenende, Verhagen of Donner serieus? De Jezuïeten processie die vanuit hun achtergrond traditioneel de hel en verdoemenis als middel aanwenden om hun zin door te drijven. Alsof we met zijn allen nog in de zak en roe van Sinterklaas geloven, de ook al uit Katholieke hoek ontsproten, vermeend kindervriendelijke, sanctieprofeet uit Spanje, waar je als klein kind al bang voor werd gemaakt. De zak van Sinterklaas werd je in het vooruitzicht gesteld als je niet luisterde. Als we het kabinet Rutte I zouden steunen, zou Bruin Nederland ons lot worden – we zouden aan fascisten ten prooi vallen, zo meldde ons een belangrijk deel van redeloos links. Inmiddels zijn we een jaar verder en er is nog geen onvertogen ethisch of etnisch discussiestuk gepasseerd. Slechts reparatiebeleid na teveel spenderen door alweer een christelijk-sociale politieke samenwerking. ‘Fitna’ leverde niets aan rellen op behalve een treurspel in onze eigen rechtszalen, omdat enkele bijzonder aandoenlijke linkse lieden de vrijheid van meningsuiting trachten te monopoliseren; zoals rechtse demonstraties bijna altijd alleen maar uit de hand lopen door linkse provocaties. Dat de Europese grondwet er niet (helemaal) kwam was een zegen, maar leidde geenszins tot vallende muren, eerder tot verbeterde afspraken. Dat we hier nimmer een Sharia gaan invoeren en dat we echt niet vervallen in een theocratie met een raad van Ayatollahs in plaats van een Raad van State, is wel duidelijk. Wilders zijn doempreken passen bij zijn chargerende retoriek. Wie Wilders en zijn clubje serviele sponsdieren serieus neemt, moet nodig even uitwaaien. Hoe het met de wereld loopt in ecologische zin, moeten we nog even afwachten. De massa’s doemprofeten die ons een ongemakkelijke waarheid voorspellen en het einde van de wereld op basis van een CO2 sommetje beloven, moeten nog in het ongelijk worden gesteld. Formeel dan, want ‘onder professoren’ is men er allang uit dat de CO2 kwestie een grote hoax was, die echter wel voor een ongekende subsidiestroom zorgde. Daar waar een ecoloog of aanverwant gildegenoot vroeger in de VS bij de gratie Gods een baan kon vinden, wonen ze nu met tig keer modaal in de suburbs. Doemprofetieën die iets positiefs opleveren, een mooie paradox!

Erasmus

Begin 16e eeuw, nog voor Nederland in een vlaag van economische overmoed een fenomeen als de tulpenmanie – de bubble van eind jaren negentig van de vorige eeuw avant-la-lettre – leerde kennen, schreef Erasmus zijn beroemde “Lof der Zotheid”. Daarin werd de maatschappij een beeld voorgehouden van zijn meest extreme en lachwekkende uitwassen. Mede geïnspireerd op het tamelijk wezenloze ‘Utopia’ van Thomas More, waarin een droombeeld van een vermeend ideale wereld wordt geschapen. Erasmus neemt in de Lof de elite op de hak, maar vooral ook de theologen en de mensen van hoge statuur (met kennis en macht). Dezer dagen zou hij zich ongetwijfeld laten inspireren door doemprofeten in de politiek, of ze nu in de vorm van economische of maatschappelijke doemmodellen trachten aandacht voor hun gekoeterwaal te krijgen. Erasmus zou zich vast bewegen in een grote stoet van andere schrijvers, zoals we de laatste maanden en jaren de ene na de andere econoom mogen lezen, die het altijd wel geweten heeft. Dàt wist waarover hij voordien zweeg, zullen we maar zeggen. Doem wacht ons als we vele economen mogen geloven.

De moderne theocraten zijn politici en economen. Erasmus had zich er kostelijk mee vermaakt. Ik ben gestopt met luisteren naar doemprofeten. Ik luister graag naar mensen met een goed verhaal, met een doorwrochte onderbouwing, ook als de boodschap erachter bedreigend kan zijn. Iemand die me echter een doemscenario zonder behoorlijke argumenten voorhoudt, verliest mijn aandacht. En al helemaal als mensen doemscenario’s voorhouden in volslagen onvoorspelbare zaken als economie of milieu. Zoals echte wetenschappers weten, zijn dat zogenaamde chaosmodellen. Modellen met zoveel variabelen, dat een uitkomst niet te voorspellen is, hoogstens met theses is te benaderen of te suggereren. Geen enkele ruimte dus voor bizarre uitspraken als “dan staat Europa een crisis te wachten, die de jaren dertig crisis tot een schijntje maakt”. Zeker niet door een man, die als hij gelijk heeft, zelf aan de basis stond van dit doemscenario. Als hij uiteindelijk toch gelijke heeft, dan neig ik niet naar Erasmus te verwijzen, maar meer naar de maatregelen die het gepeupel nam toen het zich door Johan de Witt belazerd voelde. Ofwel, “hang him high”! Want het zou volslagen zot zijn om hem een andere vorm van lof toe te zwaaien!.

Allert Goossens