In mijn tweede leven ben ik krijgshistoricus, met specialiteit de krijg van Mei 1940 inclusief prelude. Die prelude is lang en behelst een buitengewoon boeiende periode in de Nederlandse samenleving. Het zogenaamde interbellum, de periode 1918-1939 waarin de Nederlandse politiek zo mogelijk haar donkerste tijden doormaakte. Die donkere tijden kwamen niet alleen door donkere donderdag en zwarte maandag, maar eveneens doordat de politiek een aantal monumenten veel te lang aan het bewind had. De politiek werd gedomineerd door stoffige, eigenwijze, eigenzinnige en vooral oerconservatieve individuen die mijlenver van volk en realiteit afstonden. Die periode doet me denken aan wat ik thans in Leiderdorp ontwaar.

Loek Elfferich was een journalist en auteur, die inmiddels al een tijd geleden is overleden. Hij schreef een boek over de strijd in Rotterdam. Hij ontwaarde allerlei complotten en subversieve acties van de Duitsers die mede aanleiding zou zijn geweest tot de successen van het Duitse leger in de Maasstad. Rotterdam werd verraden – zo noemde hij zijn bloemlezing.

Een derde markante gebeurtenis was de oprichting van het Driemanschap tijdens de oorlog. Dit bestond uit Jan Eduard de Quay [Katholiek], Louis Einthoven [Politiecommissaris] en Johannes Linthorst Homan [Liberaal]. Dit Driemanschap richtte tijdens de oorlog [1941] de Nederlandse Unie op, waar uiteindelijk circa 1 miljoen Nederlanders [we hadden toen 9 miljoen inwoners] mee zouden sympathiseren. De Unie zocht een bestuurlijke tussenvorm tussen conformisme – zo u wilt ‘co-existentie’ – en een vorm van nationale autonomie tijdens de bezetting door Duitsland. Maar de Unie schurkte wel erg dicht tegen de bezetter aan door zich te ontdoen van Koninklijke banden, zich te schikken naar de antisemitische wetgeving der Duitsers en gedwee Duitse instructies op te volgen. Bovendien was het een politieke organisatie die ondemocratisch was, met sterk autoritaire grondbeginselen. Omdat echter naast de NSB geen alternatieve politieke partijen of organisaties mochten bestaan, was het ontstane vacuüm voor de Unie een uitgelezen kans. Daarom stroomden de massa toe. In feite was men echter weinig beter dan de verguisde Colijn en de Geer. Beide oud premiers, die beiden conformisme jegens de Duitse suprematie predikten, werden uitgekotst. De Unie ontliep dat lot, en de voorzitter, de Quay, werd in het eerste kabinet na de oorlog zelfs minister om in de jaren zestig het eerste kabinet zonder een sociale partij te gaan leiden!

Twee markante zaken hierboven zijn de politieke teneur van het interbellum [autoritaire politiek met een hoog ondemocratisch gehalte] en het vacuüm waarin het Driemanschap zich stortte in 1941, ondanks de wetenschap daarmee op het randje van collaboratie te balanceren.

Leiderdorp: anno nu

Leiderdorp is het afgelopen lustrum, zelfs iets langer, analoog geleid als Nederland in de periode 1919-1939. Individuen bepalen de richting van de politiek, ondanks het feit dat zij niet de wens van het volk verwezenlijken maar hun eigen hautaine waarheid wensen te realiseren. Colijn die tegen beter weten in hardnekkig vasthield aan de Gouden Standaard en daarmee Nederland veel dieper in de crisis duwde dan noodzakelijk was geweest. Colijn die als gevolg daarvan op uitkeringen en lusten bezuinigde. Het gewone volk leed enorm zwaar onder Colijn’s wanbeleid, en dit kwam in het jaar 1934 tot een serie volksoproeren. Pas in 1936 liet deze laatste werkelijke potentaat in de Nederlandse parlementaire geschiedenis zijn verzet tegen de rest van de politiek en Nederland varen en mocht de gulden eindelijk devalueren. Het betekende echter nog steeds niet het einde van deze antidemocraat. Hij zou nog enkele kabinetten leiden, waarvan het laatste in 1939 viel. Vlak na de evacuatie van de Nederlandse regering en het Koningshuis had Colijn echter nog een kaart in de mouw. Hij produceerde een pamflet waarin hij de ‘vlucht’ scherp veroordeelde en conformisme met Duitsland’s suprematie predikte. Omdat hem dat niet in dank werd afgenomen, sloeg hij later om naar de andere kant. Maar zijn ware gezicht had hij getoond. De autocraat verloor zijn masker.

Leren van de geschiedenis doen de mensen niet, ondanks de woorden van Winston Churchill dat een volk dat haar geschiedenis veronachtzaamt geen toekomst heeft. De PvdA en CDA tandem in Leiderdorp vertoont identieke machtswellust en autocratische trekjes als de vele kabinetten gedurende het Interbellum. Onze eigen Colijn is al jaren geleden naar Leerdam vertrokken, maar zijn schaduw regeert nog steeds. Leiderdorp wordt overheerst door de doctrine van PvdA en CDA als ware zij bezet door een vijand van het volk. Toen de VVD tot inkeer kwam en inzag dat PvdA en CDA tegen beter weten in hun braspolitiek voort wilden zetten en in recessietijden de lasten anti-Keynesiaans willen verhogen, stapte zij uit. Het vacuüm wordt nu opgevuld door het Drievrouwschap van de Leiderdorpse Unie, vleesgeworden in de Leiderdorpse Groen-Links fractie. Van conformisme predikend schuift het Drievrouwschap aan bij de vijand van het Leiderdorpse volk.

Metaforen

Ik ben eigenlijk heel erg wars van metaforen die aan WOII zijn gerelateerd. Dat gebeurt veel te vaak, en regelmatig oneigenlijk. Meestal overigens wordt de nationaalsocialistische of perfide kant ervan gebruikt. Zo waren er in dit land lieden als Thom de Graaf, Ad Melkert en andere socialisten die het in hun hoofd haalden indertijd Pim Fortuyn te verbinden met metaforen inzake de Jodenvervolging in de oorlogsjaren. Ik vind dat metaforen die strafbaar zouden moeten worden gesteld als opperste vorm van welbewuste belediging en beschadiging van personen. Ze hebben mij indertijd getoond dat links Nederland voor niets of niemand opzij gaat als hun zetels in het geding komen.

De metaforen die ik hierboven benoemde zijn echter niet bedoeld de perfide zaken van de Duitse bezetting te accentueren, maar de politieke werkelijkheid van de periode 1919-1945. Die periode leidde naoorlogs tot een omwenteling. De sterk antidemocratische politiek van het interbellum werd na de oorlog direct verbannen. De Koningin moest concessies doen en trad deemoedig af in 1948. Langzamerhand werd de politiek democratischer, hoewel zeker het eerste decennium na de oorlog nog een sterk autoritair element aanwezig bleef.

Groen Links als Leiderdorpse Unie

Die landelijke politiek van begin vorige eeuw is vrijwel exact de politiek die PvdA en CDA in Leiderdorp bezigen in de laatste zes jaar en eigenlijk in de vier jaar voordien al. Antidemocratisch en autoritair, doorgezet tegen beter weten in. De enige reden waarom PvdA en CDA die politiek zo lang hebben kunnen voeren is Groen Links. In 2003 was er een Groen Links Drievrouwschap dat aanschoof bij de tandem, zonder dat enig waarlijk Groen-Links element in het coalitieakkoord was terug te vinden. Er werd een volstrekt incapabele pion naar voren geschoven – een gemankeerde William Wallace van Leiderdorp – die de Groen-Links clan in dit dorpje aan de Oude Rijn moest verzekeren van nog vier jaar PvdA-CDA rampspoed. De tandem kende de (afwezige) kwaliteiten van McGillavry en gaf hem een pretportefeuille. Men was in elk geval verzekerd van de meerderheid in de Raad. Groot was hun ontzetting toen de aartsluie McGillavry zelfs bleek te kunnen struikelen over de pretjes in zijn portefeuille. De perikelen rond de muziekschool toonden aan dat zelfs dat dossier een minkukel uit de maat konden laten lopen.

Maar geen nood. Groen-Links moest haar wethouder terugtrekken, maar continueerde haar steun aan het minderheidscollege. Daardoor kon PvdA-CDA in minderheid gewoon doorregeren – zogenaamd in het belang van Leiderdorp – en mochten ze nog een symbolische kniebuiging maken in 2006 aan de vooravond van de nieuwe verkiezingen.

Na de verkiezingen bleek de VVD zo groot geworden – met zes zetels – dat de tandem even niet om hen heen kon. Zelfs PvdA en CDA vonden toen het risico te groot met het damesgenootschap van Leiderdorp [er stonden louter vrouwen op de GL lijst] in zee te gaan. De VVD mocht meedoen. In het begin leek de VVD zich te laten meezuigen met de tandem, en maakte de grote fout niet de wethouder van Financiën te leveren, maar de zelf gecreëerde wethouderpost ‘Grote Projecten’. Een portefeuille waarin vrijwel alle zwaarwegende besluiten al genomen waren in het voorgaande era. Een kapitale strategische blunder, die helaas door zwak strategisch denken binnen de VVD kaders tot stand was gekomen. Bovendien verloor de VVD een zetel aan de afscheidende Langenberg. Het eerste jaar van regeren leek de VVD zich de aristocratische retoriek van PvdA en CDA te hebben aangemeten, maar langzaam aan begonnen de liberalen in te zien dat ze erin waren geluisd. Het bewijs daarvan kwam twee maanden geleden, toen PvdA en CDA de inmiddels opgeborrelde financiële tekorten vooral wilden omslaan in extra zware lasten voor de burger. De VVD wilde daaraan (terecht) niet meewerken, omdat afspraken daarover zelfs zeer recent waren herbevestigd tussen de drie partijen. Maar PvdA en CDA hebben geen enkel probleem met verraad en dus was het papier waarop het akkoord was getekend geen cent waard.

Ondertussen werd door PvdA en CDA met het Drievrouwschap overleg gevoerd. Stiekem, zoals dat gaat in de wereld van de ranzige antidemocratische politiek. De tandem maakte nog niet eens een schijnbeweging tijdens de zogenaamde debatten over de financiële nood.

Rini Vons, voorvrouwe van het Drievrouwschap, toonde zichzelf de schijnheilige Quisling door op haar website en in de pers te roepen dat de VVD en BBL open het debat aan moesten gaan over mogelijke bezuinigingen die de OZB minder zouden doen verhogen dan de geprognosticeerde 35%+10%. Onderwijl wist mevrouw allang dat er een dames-en-herenakkoord was gesloten met de twee partijen aan hun linkerhand van de raadstafel. Zonder gene verkocht het Drievrouwschap zich aan de tandem PvdA-CDA. Wederom maken zij het mogelijk dat de vermaledijde hegemonie van PvdA en CDA niet kan worden doorbroken. Alsof de afgelopen zes jaar niets is gebeurd!

De vileine schijnoprechtheid

Het meest walgelijke aan het Drievrouwschap is de wijze waarop men hun verraad van Leiderdorp etaleert. Rini Vons debiteert op de website van Groen Links en elders woorden van conformisme en een zogenaamd moreel appel. In een persbericht deze week wordt dat nogmaals op weerzinwekkende wijze geëtaleerd:

‘Belangrijke punten voor GroenLinks in de onderhandelingen zijn volgens de leden een duurzaam Leiderdorp, een integrale aanpak van zaken in het dorp, het binnen de begroting blijven van projecten en een goede communicatie met de bevolking, onder andere via wijk en buurtgericht werken.’

Gatver in het kwadraat!

Een duurzaam Leiderdorp. Het begrip ‘duurzaam’ wordt te pas en te onpas gebruikt door GL. Men beseft totaal niet waar het betrekking op heeft, maar het klinkt zo lekker modisch. De enige duurzaamheid die GL in Leiderdorp altijd heeft geëtaleerd is dat zij de tandem PvdA en CDA duurzaam – en als enige – in het zadel hebben gehouden.

Een integrale aanpak van zaken in het dorp. Om je te bescheuren. In het leger noemden wij dergelijke retoriek altijd ‘natte kreten’, ofwel uitspraken die nergens over gaan, geen enkele inhoud en waarde hebben. Dat sloeg dan meestal op soldaten die zich extreem stoer uitlieten, maar weinig waar maakten. Hoe toepasselijk hier. Laat u deze kreet van Groen Links nu eens op u inwerken … een integrale aanpak van zaken in het dorp. Een giller toch?!

Maar de grootste giller komt nog. ‘Het binnen de begroting blijven van projecten’. Dames en heren lezers, neemt u mij niet kwalijk dat toen ik dat las ik een stroom aan hartgrondige vloeken in mij op voelde borrelen. Waar – Nom de Dieu – haalt Groen Links het gore lef vandaan om zonder enige vorm van gene die ordinaire en platvloerse retoriek te durven publiceren in de media? Het was GL zelf dat mede debet was aan de inmiddels 20 miljoen tekort op W4. Het was GL dat de tandem PvdA-CDA vorige periode in het zadel hielt en het is Groen-Links dat nu de tandem PvdA-CDA in het zadel houdt. Een tandem die de twijfelachtige eer heeft de zwartste politieke bladzijden van dit dorp te mogen vullen, die ongekende tekorten heeft gegenereerd en werkelijk stokdoof en stekeblind was voor alle argumentatie die hen op het rechte pad had moeten brengen. We kunnen bijkans geen euro meer terugverdienen en nog slechts meer verlies maken op de grote projecten en dan komt Rini Vons met dit soort gecertificeerde politieke vleierij op de proppen. Ziekmakend!

Wijk- en buurtgericht werken. Weer zo’n natte kreet. Een dorpje met een oppervlak van een paar voetbalvelden met wijk- en buurtgericht werken is een druif in zure wijn. Het gaat helemaal nergens over. Bovenop het gemeentehuis staand is de gehele heerlijkheid te overzien. Maar kennelijk is integrale aanpak van zaken hetzelfde als wijk- en buurtgericht werken. En kennelijk kent Groen Links de eigen incompetentie en weet men dat als wijken en buurten niet heel veel feedback geven, het Drievrouwschap het overzicht al bij voorbaat kwijt is.

Maar wat is nu de werkelijke basis voor de onderhandelingen? Geen. Die is er gewoon niet. De drie meiden van GL willen gewoon graag zogenaamd regeren. Ze doen opgeld aan de metafoor van de olifant en de muis die staan te springen op de brug, terwijl de muis tegen de olifant roept ‘wat stampen we lekker he?’ Groen-Links komt een wethoudertje uit Leiden brengen, zodat we de GL plannetjes van Leiden die op Leiderdorp zien even goed voorbereid door de Raad werken. Die geneugten zal Leiderdorp nog smaken. Verder zullen PvdA en CDA heel goed beseffen dat zij alles te vertellen hebben en GL niets. Die zijn zo machtsgeil dat ze alles doen om mee te mogen praten. Omdat er geen enkele werkelijke eis door GL kan worden verwezenlijkt, komt Rini Vons met de bovenbesproken holle kreten: duurzaam, integraal, projecten binnen budget en buurt- en wijkgericht werken. De grote leugen is nu al begonnen en GL heeft nog geen eens de plaats ingenomen.

Overtreffende trap van walging

De motie van vertrouwen. Ik was er – God zij dank – niet bij deze keer. Twee jaar geleden kreeg ik nog een aanvaring met de aimabele Gert Hoogervorst toen ik MacDaniel en Thunnissen ‘tuig’ noemde toen ze tijdens het beruchte aftredingsdebat in 2006 bleven roepen dat er geen groot tekort op W4 was en dat het bovendien onvoorzien was. Het is heel vervelend als je het verraad en de achterbaksheid voor je waarneemt als toeschouwer en je mond moet houden. Kan ik niet en daarom was ik er dit jaar niet bij. Ben ik blij om, want ik zou de pers weer gehaald hebben. De motie van vertrouwen aan het College vond ik zo mogelijk nog walgelijker dan het toneelspel van het duümviraat van de PvdA in 2006.

Op het moment dat GL die motie van vertrouwen indienden, wisten zij al dat zij bij PvdA en CDA zouden aanschuiven. Zij hadden geanticipeerd op de terugtrekking uit het college door de VVD, wat voor alle intimi al duidelijk was geweest voor de vergadering, want GL wist dat PvdA en CDA niet eens een schijnbeweging richting VVD zouden maken.

Helaas kreeg de motie brede steun. Alleen Langenberg was zo wijs de motie niet te steunen. Men had aan de rechterkant van de tafel wijzer moeten zijn en deze walgelijke Quisling show van GL nooit gestalte mogen geven. Zelfs Rini Vons had geen steun voor de motie verwacht. Ronduit bizar was het dat de VVD de motie steunde. Hoe kun je een wethouder terugnemen en vervolgens een vertrouwen uitspreken.

Leiderdorp: flaterdorp tussen stad en land

Wat dat betreft kan niet duidelijker worden geëtaleerd wat een stel politieke amateurs in Leiderdorp in de Raad zit. De krampachtigheid van zaken druipt er telkens af. Jaarlijks kun je een handvol politieke blunders inventariseren. Als journalist – niet als verslaggever – heb je een geweldige post als je Leiderdorp in je portfolio hebt zitten. Flater op flater wordt er geslagen, en het erge is dat het gros niet eens doorheeft hoeveel flaters men slaat.

Ik moet altijd in mijn vuistje lachen als er weer eens een schorsing wordt uitgeschreven voor overleg. Daar gaan die pseudo strateegjes weer, denk ik dan. En meestal volgt er dan weer een of ander symboolpolitiek dingetje. Motietje hier, motietje daar. Gieren van het lachen als de gemoederen weer eens oplopen voor een incidenteel baadje voor een of andere sociale instelling of een andere symbolische daad. Stelselmatig geeft men niet thuis als het om hoofdzaken gaat. Dan faalt de tactiek en de strategie keer op keer.

Wat dat betreft zijn PvdA en CDA de meesters in een klas vol leerlingen. Zij begrijpen hoe je de boel naar de hand zet en je eigen zin doordrijft. Meesterlijke strategie en mogelijk gemaakt dankzij Groen Links. PvdA en CDA hebben Leiderdorp nu al meer dan een lustrum gegijzeld en verbrassen al het tafelzilver. Volgend jaar wordt de provincie de opperpenningmeester in Leiderdorp. Een ernstige kwestie, einde speelkwartier. Maar de burger is allang de pisang. Verminderde lusten, verhoogde lasten. GL, vermeend sociaal en vermeend links, vindt die 70-120 euro per huishouden geen probleem. Riep dat al eerder. Alle andere stijgende lasten erbij genomen, vinden ze ook geen probleem. Bewezen economische wetenschap leert ons dat in tijden van recessie overheden lasten nooit mogen laten oplopen en consumptie moeten stimuleren. Niet in Leiderdorp. Groen Links weet het namelijk beter. Het is heel normaal – symbolisch voor linkse politiek – dat de burger het gelag betaalt.

Ik verklaar iedere burger die op Groen Links stemt bij de volgende verkiezingen voor knettergek. Groen Links in Leiderdorp is een duurzaam asociale partij, die integraal de zaken weet te verzieken, projecten tot rampzalige overschrijdingen weet te brengen, maar daar tenslotte wel eerlijk over communiceert met de bevolking dat zij het speelgeld mogen leveren. Des benodigd komt Groen Links dat in de buurten en wijken zelf uitleggen. Dat dan weer wel …

Allert Goossens