Mensen hebben vele gezichten en de politiek doet daar niet voor onder. De politiek kent zijn eigen regels en wetten. Eigen cultuur. Beloften en interpretaties. Het menselijke “anderen de schuld geven” van de eigen fysieke en emotionele situatie. Vingerwijzingen en drogredennatie.
Burgers hebben uiteindelijk op democratische wijze gekozen voor hun vertegenwoordigers, de politici, om vervolgens weer ten prooi te vallen aan de zojuist aangegeven politieke gedragscode.
Al redenerend wordt er eigenlijk op die wijze altijd aan iemand buiten zichzelf toestemming gegeven om de leiding te nemen over momenten in het eigen leven. Politici doen dit met elkaar, de burgers doen dit met elkaar en de politici naar de burger toe en vice versa. En zo voel je je verbonden. En het balletje is weer rond. Hup in de knip. Zwarte democratie.

Als je nu werkelijk denkt en gelooft dat dit betekent dat andere mensen de schuld dragen voor jouw huidige bestaan of positie, dan heb je het mis. Wat dit wel betekent is dat je individuen ongewilde controle over je jezelf toestaat.
In feite is het zo dat niemand controle over je kan hebben, tenzij je dit toestaat. Niet je ouders, werkgever, etc. etc.
Dwaze en machtshongerige individuen zullen wellicht een poging doen een bepaald moment van je tijd te beheersen, hetzij door een onbewuste actie of door een vastberaden overweging, maar jij kan dit soort wellustelingen ervan weerhouden.
Laat negatieve situaties achter je en kijk niet achterom. Zorg dat je beter bent of wordt dan hen en laat ze links (of rechts) liggen.

Plaatselijke politiek is al verwarrend. Vele regels en uitvluchten worden door mensen gebruikt, burgers en politici. Ik heb ondertussen wel begrepen dat politici geen burgers zijn. De regelmatig geplaatste opmerking van de politici met: naar de burgers luisteren, treft geen doel maar geeft wel het onderscheid aan. Naar de burger luisteren klinkt goed maar het gebeurt immers toch niet. Geld is de macht. Geld bestuurd door kissebissende politici en waarbij burgers sluitposten zijn van de begroting van de politiek.

Waar luistert een politicus dan wel naar. Zou het zo zijn dat politici naar elkaar luisteren.
Als je iets roept in de politiek waar de burgers wel naar luisteren, ben je in overtreding. Alexander Pechtold riep en werd teruggefloten. Hans Wiechel schoot uit zijn slof en werd met een doos sigaren naar de hangplek voor ouderen gestuurd. Alhoewel, Agnes Kant had wel succes, maar het verhaal kreeg geen vervolg.
Partij van de afbraak, jaren geleden van Jan Marijnissen, dendert nog na. Voor vrijheid en demagogie weet ik niet meer. Zalm was het niet. Dat weet ik zeker. Die heeft weer andere dingen op zijn weblog staan: Gelieve u niet te veel van de minima aan te trekken. Ze zeuren erg veel, maar komen nooit met constructieve plannen om de problemen in dit land aan te pakken.
Dat is een tekst waar geen haan naar kraait. Zeker in Leiderdorp niet waar de bijzondere bijstand van deze groep ingekrompen is en gebruikt wordt als sluitpost van het W4 project. De restanten zijn weggepoetst met de versnelde afschrijvingen van onze bouwval: het gemeentehuis.

Jaren geleden heeft Nixon het wel eens geroepen. Democratie heeft bestaansrecht bij onderdrukking van 10% van de bevolking. Leiderdorp heeft geluisterd.
Minima, een onderdrukte groep. In de steek gelaten door de plaatselijke politici.
De komende vier jaar zien er niet goed uit.